ONDERZOEKIXGKN OVER SPHAEROPLEA ANNULINA Ag. 35- 



vermenigvuldigen zich nog meer. In de figg. 8 en 9 ziet men dit stadium af- 

 gebeeld. In beide vindt men een groot aantal kernen, scherp begrensd, soms 

 verlengd, soms hoekig van vorm, met kleine, donkerder getinte microsomen in 

 de kernraassa, liggende te midden van een fijnkorrelig plasma met groote vacuolen 

 daartusschen. In fig. 9 ziet men tevens nog enkele kernen in deelingstoestand met 

 den biscuitvorm, en onderscheiden anderen, wier ligging naast elkander en afplat- 

 ting aan de naar elkander toegekeerde zijden bewijst, dat de deeling of afsnoe- 

 ring eerst kort te voren heeft plaats gehad. Nu eens meer, dan minder duidelijk 

 ziet men de kernen tevens als middelpunten van afzonderlijke ellipsoïdische 

 plasmalichamen, de toekomstige spermatozoïden. Dit laatste wordt gaandeweg 

 duidelijker, en weldra zijn, gelijk fig. 10, evenals de beide vorige naar de na- 

 tuur geteekend, aangeeft, de spermatozoïden duidelijk herkenbaar. Ieder sper- 

 matozoïd bevat ééne kern, die een groot gedeelte van het breeder achtergedeelte 

 inneemt, scherp begrensd, en gewoonlijk ellipsoïdisch is. In het voorste gedeelte 

 bevindt zich geeue kernmassa. Tusscheu de spermatozoïden wier ciliën in dit 

 stadium nog niet goed herkenbaar zijn, bevinden zich geene kernen. De dochter- 

 kernen worden dus ieder een hoofddeel van een spermatozoïd, dat aanvankelijk 

 ' nog tusschen de plasma-massa gelegen, in zijn laatste stadium van ontwikkeling 

 dit in zich opneemt, zoodat, gelijk boven gezegd, er, na het uittreden der vol- 

 wassen spermatozoïden, in de tot antheridium geworden cel geen of slechts een 

 nauw merkbaar spoor van den protoplasraatischen inhoud overblijft. 



Geheel anders is de levensloop der kernen in de vrouwelijke cellen van 

 Sphaeroplea. Ook hier begint de aanleg tot sexueele voortplanting met 

 eene wijziging van de dispositie van chromatophoren, kernen en plasma in rin- 

 gen, waarvoor een meer of min wijdmazig net in de plaats treedt, maar het 

 aantal der kernen vermeerdert daarbij niet merkbaar. Zij verplaatsen zich alleen 

 en liggen meestal in de knooppunten van het net van plasma, zoo als fig. 5, 

 doet zien. Zij blijven den ronden of ellipsoïdischen vorm en de duidelijke, don- 

 ker getinte nucleoli behouden. Bij de verdere wijziging van den plasmainhoud 

 tot onregelmatige klompen en stervorniige massa's, met fijne draden aan het 

 wandplasma verbonden en van elkander door dunne plasmadraden, die het voor- 

 komen van uiterste dunne tusschenschotten hebben, gescheiden, blijven de py- 

 renoïden en de daarom liggende groote amylumkogels bewaard en plaatsen zich 

 de kernen in het midden van deo klomp. Het aantal der kernen schijnt daar- 

 bij te verminderen. Terwijl in eiken klomp drie k vier chromatophoren met 

 pyrenoïden en amylumringen voorkomen, vond ik daarin, zoo als fig. 11 aan- 

 geeft, slechts één of twee kernen. Waar twee kernen werden aangetroffen, lagen 

 deze onmiddellijk tegen elkander, waar er slechts één werd gezien, was deze 



