36 ONDERZOEKINGEN OVER SPHAEROPLEA. ANNULINA Ag. 



groot en eenigszins verlengd. In beide gevallen M^area de nucleoli verdwenen, 

 en zag men de chromatine-lichaampjes als puntjes of staafjes in onregelmatige 

 figuren in de kern-massa verspreid. Vermoedelijk voegen zich hier dus meer 

 kernen samen tot één. Hoewel ik die samensmelting niet direct heb waarge- 

 nomen, acht ik deze toch waarschijnlijker dan dat eenige kernen zouden ver- 

 dwijnen en opgelost worden in de plasma-massa. Er is, dunkt mij, geen reden, 

 waarom van de oorspronkelijke gelijkwaardige kernen, sommigen zouden verdwij- 

 nen en te niet gaan en anderen in leven blijven. Trouwens bij de bevruchting 

 heeft toch ook samensmelting der kernen plaats, wanneer het spermatozoïd in 

 het ei verdwijnt, en bij Phanerogamen is hetzelfde aangetoond in den kiemzak, 

 zoodat het verschijnsel niet zonder analogie is. In elk geval is in het genoemde 

 stadium van ontwikkeling het aantal der kernen kleiner dan te voren. 



In de oöspheeren en bevruchte oösporen, die slechts met één dunnen wand 

 bekleed zijn, heb ik altijd slechts één kern aangetroffen, terwijl daarin steeds 

 2, 3 en 4 groote chromatophoren met pyrenoïden en amylumbollen werden ge- 

 vonden. Fig. 24 toont dit in een paar voorbeelden. In deze was de kern 

 weder in rusttoestand met duidelijke nucleolen. 



In de oösporen met verdikten wand, den staat waarin de zygoten overwinte- 

 ren, gelukte het mij evenmin als aan mijn voorganger, de kern door kleuring aan 

 te toonen. De wand was zoo resistent, dat zelfs na langdurige harding de 

 kleurstof niet binnendrong. Ik vermoed echter met Heinricher, dat de zygote 

 eenkernig blijft tot het begin der kieming. Dan lieeft er in den inhoud eeue 

 belangrijke verandering plaats, waarmede waarschijnlijk een deeling der kernen 

 gepaard gaat, want ieder der zwermsporen, of nauwkeurig gezegd, ieder der 

 spoelvormige plantjes, waarin de zwermsporen veranderen, bezit aanvankelijk 

 een kern, en volgeus onze tegenwoordige voorstelling wordt een celkern niet 

 spontaan gevormd, maar is hereditair. 



Uit het bovenstaande blijkt alzoo, dat de cellen van Sphaeroplea veelkernig 

 zijn. De rol dezer kernen, en hare veranderingen zijn aangetoond bij de vor- 

 ming van spermatozoïden en eicellen, hetgeen, zoover mij bekend is, tot dus 

 verre, hoewel vermoed, niet direct was bewezen. De kernen deelen zich door 

 insnoering, zij nemen aan het proces der celdeeling geen aandeel. Mijne waar- 

 nemingen sluiten zich geheel aan die van Schmitz in zijn geschrift : Die viel- 

 kernigen Zeilen der SiphonodadinceeH'" en van Steasbürger: JJcher den Thei- 

 lungsvorcjang der Zdlkerné" en ik wensch het beschreven geval te brengen 

 tot hetgeen Flemming genoemd heeft „directe kerndeeling", daar van fragmen- 

 tatie van kernen, mijns inziens, alleen sprake kan zijn bij afstervende organen, 

 waar de kernen geen rol meer te vervullen hebben. 



