ANSJOVIS (EÜGKAULIS EN'CEASICHOLUS). o 



Het onderzoek naar do ontwikkeling der Beenige visschen gaat in het alge- 

 meen met vele moeilijkheden gepaard. Yoor de meeste pelagische eieren wegen 

 deze dubbel zwaar. Hier toch hebben wij te doen met eieren van zeer geringe 

 dimensies, die omsloten worden door een eivlies, dat zoo taai en resistent is, 

 dat het geheel onmogelijk is de vroegste ontwikkelingsstadien uit de versche 

 eieren uit te prepareeren. Laat men het eivlies in zijn geheel, dan laat dit 

 slechts zeer gebrekkig kleurstoffen door en een behoorlijke preparatie wordt 

 belet doordat noch terpentijn, noch Canadabalsem, noch parafine door het ei- 

 vlies vermogen in te dringen. Dit wordt zoodoende onregelmatig ineengedrukt 

 en als resultaat verkrijgt men onder het microscoop slechts een donker, vormloos 

 klompje, waaraan niets te bestudeeren valt. 



Het eenige middel dus om de blastodermen en jonge embryonen voor micros- 

 copische preparatie geschikt te maken, is, dat men ze na een doelmatige 

 conservatie van het eivlies tracht te ontdoen. Dit gelukt werkelijk dikwijls 

 na aanwending van het door Agassiz en Whitman aangegevene mengsel van 

 chroomzuur en platinachloride, nadat de eieren door een kortstondig verblijf in 

 osmiumzuur gedood zijn. In het Zoologisch Station te Napels heb ik door deze 

 methode te volgen werkelijk eenige goede resultaten verkregen *. Dikwijls 

 toch wordt het eivlies zoe broos, dat het gemakkelijk te verwijderen is zonder 

 de daarbinnen besloten deelen te beschadigen ; doch zeer dikwijls behoudt ook 

 hierbij nog het eivlies zijn taaiheid, zoodat het toch nog onmogelijk wordt, het 

 embryo behoorlijk uit te prepareeren. Dit is helaas ook het geval bij de eieren 

 van Engraulis, die ook daardoor in ongunstige conditien verkeeren, dat het 

 eivlies den dojer zeer eng omsluit. Daarbij komt, dat ook van deze eieren de 

 dojer in andere conservatie middelen (Klei>^e>"BEKG's picriu zwavelzuur, alcohol, 

 enz.) zeer hard en brokkelig wordt, zoodat er niet aan valt te denken, bruikbare 

 doorsneden van dergelijke objecten te vervaardigen. 



Zoodoende heb ik mij bij het onderzoek der Ansjovis-eieren moeten bepalen 

 tot het bestudeeren der levetide eieren, 



Zooals boven reeds vermeld werd heeft het Ansjovis-ei een ovalen vorm. 

 Gemiddeld was de langste as ongeveer !,10 mM., de korste 0,70 mM. lang, 

 doch de afmetingen waren, zoowel absoluut als relatief, niet altijd volkomen 

 dezelfde. 



Het eivlies of chorion is uiterst dun en vrij resistent, daarbij volkomen door- 



* K. F. Wenckebach Beitrage zur Entwicklungs-gescliichte der KiiocLeiifiscIie. Archiv. fi<r 

 microsc. Anatomie 1886 Bd. 28. 



