ONDKKZOEKINGEN OVER SPHAEKOPLEA ANNULINA Ag. 15 



worden, de beide strooken of ringen zijn nog aanwezig, maar breeder, en in 

 elk thans twee cliromatophoren. Onder aan begint de vorming van een derden 

 rinar, die binnen kort de anderen in grootte evenaren en weder door een vier- 

 den gevolgd worden zal. Zoo ontstaat allengs eene eencellige plant, 30 h 40 

 malen langer dan breed, ter wederzijden in een rechte of flauw gebogen punt 

 uitloopende, en waarvan de inhoud gevormd wordt door eene lange rij van on- 

 geveer even groote vacuolcn, die van elkander gescheiden zijn door betrekkelijk 

 dunne strooken of diaphragma's (zoogenaamde ringen) van protoplasma, met 

 sterke plasmadraden, zich aansluitende aan het nagenoeg doorschijnende wand- 

 plasma, en behalve uit kleurloos plasma, chlorophyllkorreltjes en kernen (waar- 

 over aanstonds nader) uit één h drie chromatophoren bestaande, zooals boven 

 bl. 5 beschreven is. Dit is de gewone typische vorm van Sphaeroplea annu- 

 lina, zoo als die overal beschreven en afgebeeld is. 



In overeenstemming met Schmitz (Die ChromatopJioren der Algen, p. 90 sqq.) 

 heb ik gevonden, dat de chromatophoren zich vermenigvuldigen door insnoe- 

 ring. Reeds in de versche planten ziet men eerst veelal één chromatophoor 

 in eiken ring, te midden van een aantal aan de peripherie verbonden plasm.i- 

 draden, die tevens een grooter of kleiner getal chlorophyllkorreltjes bevatten. 

 Daarna vindt men twee, dicht bijeen of tegen elkander aan liggende chroma- 

 tophoren, die later zich van elkander verwijderen. Soms ook drie zulke chro- 

 matophoren in denzelfden ring. Wanneer men echter, naar het voorschrift van 

 Strasbukgek, de levende planten ongeveer 4 uren gelegd heeft in zuiver 

 chroomzuur van 1 o/g (of ook in eene verzadigde oplossing van kaliumbichro- 

 maat, wat hetzelfde resultaat geeft) en ze daarna herhaaldelijk heeft uitge- 

 spoeld in gedestilleerd water, totdat alle kleuring van het vocht verdwenen is, 

 dan verkrijgt men praeparaten, waarin bij voldoende vergrooting, ,de bijzonder- 

 heden der chromatophoren goed kunnen waargenomen worden. Het blijkt dan, 

 dat in gunstige gevallen bij sommigen het pyrenöide in de chromatophoor zich 

 biscuitvormig voordoet, en de araylumring, evenals do buitenlaag van plasma dit 

 in verschillende dikte omgeeft. Al heb ik dus in de levende planten het proces 

 der deeling niet kunnen volgen (hetgeen ten gevolge van de ondoorschijneud- 

 heid der chromatophoren ook bezwaarlijk zoa geweest zijn), zoo geloof ik daarom 

 uit de beelden, welke de gefixeerde draden inij vertoonden, toch te mogen op- 

 maken, dat de deeling der chromatophoren plaats heeft door insnoeriug, ongeveer 

 op de wijze als de deeling der chlorophyliiiorrels tot stand komt. 



