ONDEEZOEKINGKN OVER SPHAEROPLEA ANNÜLINA Ag. 7 



De antheridiën bevatten eene groote menigte spermatozoïden, die uit het pro- 

 toplasma worden gevormd, nadat de chi'omatophoren allengs verdwenen zijn, 

 en het geheel eene licht geelbruine tint heeft aangenomen. De groote vacuolen 

 blijven nog daarna bestaan, maar worden allengs kleiner, achtereenvolgens in 

 verschillende deelen der cel, terwijl zij inmiddels door de levendig zich bewegende 

 spermatozoïden in trillende beweging worden gebracht. Eindelijk is de geheele 

 cel nagenoeg uitsluitend met zich bewegende spermatozoïden gevuld, die al- 

 lengs door eeulge kleine in den cylinderwand der cel ontstane openingen, naar 

 buiten glippen, om de oögoniën op te zoeken, en door dergelijke kleine openin- 

 gen in den celwand van deze laatste de oöspheeren te bereiken. 



In de zich tot oögoniën vormende cellen ziet men ook de regelmatige ver- 

 deeling van protoplasma met chromatophoren en vacuolen allengs veranderen. 

 Eerst worden de ringen minder duidelijk, en schijnen de chromatophoren met 

 amylumkernen en de chlorophyllkorrels meer door een net van kleurlooze plas- 

 madraden onderling verbonden. In andere gevallen kan, wanneer de groote 

 vacuolen in een aantal kleine verdeeld zijn, het geheel zich als een groen en 

 wit schuim voordoen. "Weldra echter voegen zich de chromatophoren met 

 chlorophyllkorrels en plasma samen tot donkergroene, dichte, onregelmatige 

 stervormige massa's, welke door dunne en kleurlooze plasmadraden in alle rich- 

 tingen samenhangen met den celwand, en van elkander gescheiden zijn door 

 uiterst dunne kleurlooze vliezen, diametraal in den celinhoud uitgespannen, die 

 op het eerste gezicht aan jonge dunne dwarswanden doen denken, doch weldra 

 bij toenemende contractie van het plasma verdwijnen, en blijken niet anders 

 dan de wanden van vacuolen geweest te zijn. Meer en meer contraheeren 

 de onregelmatige massa's zich tot ellipsoïdische of spheerische lichamen, voor 

 een deel uit groen, voor een deel uit kleurloos, waterhelder plasma bestaande, 

 terwijl de naar buiten gerichte draden verdwijnen. Eindelijk worden zij tot 

 groene kogels, die in regelmatige rij aan elkander sluiten, of die, wanneer hun 

 diameter aanzienlijk kleiner is dan die van het lumen der cel met elkander 

 verspringen, of in eene dubbele rij geplaatst zijn, maar dan ook niet de ge- 

 heele lengte der cel innemen. Aan deze kogels, die niet anders zijn dan 

 oöspheeren, heeft Sphaeroplea den geslachtsnaam te danken. Vermoedelijk vóór 

 dat deze verandering heeft plaats gehad, terwijl het protoplasma nog tegen den 

 celwand aanlag, zijn in dezen laatsten, even als in den wand der anterldiën, 

 kleine openingen ontstaan. Hierdoor dringen later, als de oöspheeren ge- 

 vormd zijn, de spermatozoïden naar binnen en zwermen om de ovula rond, 

 om zich tegen deze aan te leggen en eindelijk zich daarmede te vereenigen. 

 Niettegenstaande de openingen ter nauwernood groot genoeg zijn, om één sper- 



