ONDERZOEKINGEN OVEK SPHASEOPLEA ANNULINA Ag. 5 



SC. nat., maar het uit Graz afkomstige materiaal, dat voor mijne proeven en 

 evenzoo voor de waarnemingen van Heinrichee en van Kny gediend heeft, 

 vertoont de dwarswanden als dikke balken of proppen van allerlei vormen, 

 vraarover zoo aanstonds het een en ander zal gezegd worden. Dit heeft 

 Heinricher aanleiding gegeven, om de door hem onderzochte plant als eene 

 variëteit van Sphaeroplea annulina Ag. te beschouwen, welke hij var. crassi- 

 septa Heinr. gedoopt heeft, en waarvoor hij aan de systematische beschrijving 

 van Rabenhorst {Flora Eiiropaea Algarum Sect. III. Lipsiae 1868, pag. 318) 

 het volgende toevoegt: Septis crassis, quorum in medio crebro coni vel col- 

 liculi prominent; saepius et aliis locis in cellula annuli, aut coni, aut striae 

 cellulosae materiae excrescunt. Fila facile articulatim dilabuntur, quo modo 

 egregia vegetativa propagatio evenit. (Heinricher 11. p. 450). Kny gaat nog 

 verder, en houdt onze Sphaeroplea voor specifiek verschillend van de door Cohn 

 onderzochte, zoowel om bovengenoemde reden, als omdat de vorm en rangschik- 

 king der chlorophyllkorrels eene andere zou zijn dan de door Cohn beschrevene, 

 en bij deze de cel wanden der sporen vormende draden scheikundig veranderd 

 zouden zijn en met jodium alleen purperrood of violet worden. Ten opzichte 

 van dit laatste verschil, dat ook Heinricher niet ontgaan i?, maakt deze 

 echter de niet onwaarschijnlijke opmerking, dat wellicht Cohn eene oude oplos- 

 sing van jodium had gebruikt waarin jodwaterstof ontstaan was, hetgeen, zooals 

 bekend is, in denzelfden zin ais jodium en zwavelzuur op celwanden inwerkt. 



Hoe dit zij, een feit is het, dat al de uit Graz afkomstige exemplaren 

 sterk verdikte, in allerlei onregelmatige vormen optredende dwarswanden ver- 

 toonen, en dat dit kenmerk erfelijk is, daar het in de nakomelingschap, uit 

 kieming van Zygoten of sporen der genoemde planten ontstaan, door Heinri- 

 cher en Kny zoowel als door mij in onverminderde mate teruggevonden is. 



De inhoud der cellen is in vegetatieven toestand zeer eigenaardig door de re- 

 gelmatige verdeeling van protoplasma, chromatophoren en vacuolen, zoodat de 

 soortsnaam „annulina", zeer gewettigd is, wanneer de plant met eene geringe 

 vergrooting wordt onderzocht. Men ziet dan namelijk de chlorophyllkorrels ge- 

 legen in 40 è, 70 loodrecht op de lengteas uitgespannen ringen (waarvan het 

 aantal van de lengte der cel afhangt), welke ringen van protoplasma van el- 

 kander gescheiden zijn door groote vacuolen die, met uitzondering van een dun 

 ■wandbekleedsel en van enkele dunne, kleurlooze draden van protoplasma, de 

 geheele ruimte van het lumen tusschen twee ringen innemen. 



Onderzoekt men echter nader, dan vindt men, zooals Kny (U. p. 260) te 

 recht opmerkt, in plaats van een homogeenen chlorophyllband eene zeer gecom- 

 pliceerde structuur dier ringen. Ter plaatse waar de ringen of diaphragma's 



