8 DE EMBRYONALE ONTWIKKELING VAN DE 



eenige op gelijke afstanden langs de plaats, waar de huidplooi aau de ventrale 

 zijde op het embryo overgaat (Fig. 6 p). 



De dojer, die tot het laatst toe zijn segmentatie blijft vertoonen, bezit eeii 

 eigenaardige vorm. Hij loopt naar achteren met een zeer spitse punt uit. (Zie 

 Figuur b). 



De chorda is relatief zeer breed; ze vormt bijna over de geheele lengte van 

 het embryo verreweg de grootste massa van het lichaam. Bij de snelle bewe- 

 gingen van het embryo blijkt ten duidelijkste van hoeveel gewicht de chorda 

 als steunweefsel in deze jonge stadiën is. 



De vrijzweramende embryonen blijven voortdurend volkomen doorzichtig en 

 leveren daardoor prachtige objecten ter microscopische onderzoeking. Daardoor 

 is het mogelijk de verhouding der organen in het embryo nauwkeurig in vivo 

 gade te slaan. Daarbij trof mij eene bijzonderheid, die gedurende eenige dagen 

 zichtbaar is. In den loop van den tweeden en derden dag na het uitkomen 

 der jonge vischjes is namelijk het voorste punt der chorda dorsalis loddrecht 

 naar beneden omgebogen. Figuur 8 geeft daarvan een afbeelding, waaruit 

 tevens blijkt, dat direct tegen het voorste omgebogen uiteinde der chorda de 

 hypophysis is gelegen {hyp.). Ook blijkt uit deze figuur de verhouding van 

 mondholte en spijsverteeringskanaal. De mondholte, {m. h.) die door een wijde 

 opening met den buitenwereld communiceert is een wijde, van rechts naar links 

 echter vrij smalle holte, die zich in het nauwe lumen van het darmkanaal (il.) 

 voortzet. Het hart communiceert nog steeds met de holte waarin de dojer ligt, 

 de veneuse opening is door een dunne, gespannen membraan aan hare omgeving 

 vastgehecht. 



Het is mij gelukt de jonge vischjes tot ruim vier dagen na het uitkomen 

 levend te houden ; dan is de dojer geheel geresorbeerd en dit is, zooals bekend 

 is, het critieke tijdstip voor alle jonge vischjes, die in gevangen staat opgroeien, 

 doordat nu de behoefte aan voedsel onstaat, 't geen ze veelal niet dan in de 

 natuur kunnen vinden, 't Is namelijk de ervaring zoowel van vischkweekers, 

 als van allen die zich met dergelijke ontwikkelingsproeven bezighielden, dat na 

 de resorbtie van den dojer bijna altijd de jonge vischjes trots alle daaraan be- 

 steede zorg, te gronde gaan. 



Een embryo van den vijfden dag na het uitkomen (figuur 7) is duidelijk in 

 omvang toegenomen, in lengte echter slechts zeer weinig, zoodat het nog geen 

 5 mM. lang is. Alle organen zijn sterk in ontwikkeling vooruitgegaan en de 

 vorm van den beenvisch is reeds veel meer te herkennen. Het hart heeft zijn 

 definitieve ligging (het arterieele einde vóór, het veneuse achter) aangenomen, 

 de kieuwen, het darmkanaal met zijn aanhangsels, het centrale zenuwstelsel. 



