10 DE EMBEYONALE ONTWIKKELING VAN DE 



in het vervolg geen moeite kosten, de ausjovis-eieren en embryonen als zoo- 

 danig te lierkeuueii. Zooals wij gezien hebben zijn ook de jongste vrijzwein- 

 mende embryonen van ansjovis vrij wel gekarakteriseerd als zoodanig, al vertoonen 

 ze ook nog niet de eigenaardigheid der volwassen ansjovis, met name het ver 

 vooruitsteken der bovenkaak boven de onderkaak. 



Het zij mij vergund hieraan toe te voegen, dat door Professor Max "Weber 

 en den schrijver dezes gelijk met de ansjovis-eieren nog andere soorten van 

 pelagische eieren werden opgevischt. 



Dit waren twee verschillende species van bolronde eieren. 



De eerste soort had een diameter van ruim 1 mM. In de ontwikkelings- 

 stadien, die ik daarvan te zien kreeg, was het embryo veel zwaarder gebouwd, 

 dan dat van de ansjovis, welk laatste trouwens ongewoon kleine dimensies 

 bezit. In den dojer waren talrijke kleine oliedroppels gesuspendeerd, die zich 

 op gelijke afstanden direct onder de oppervlakte van den dojer bevonden. 

 Daarnevens waren vele groote boomvormig vertakte pigmentcellen zoowel in 

 het embryo als op den dojer verspreid. Het geheel deed mij sterk denken aan 

 de eieren van sommige Pleuroneotiden, die ik in Napels had aangetroffen in 

 den „Auftrieb." 



Het tweede bolronde ei was in alle dimensies veel kleiner dan het eerste. 

 De diameter bedroeg niet meer dan 0,75 mM. Hier waren niet talrijke olie- 

 druppels in den dojer gesuspendeerd, doch slechts één groote oliedroppel, waarom 

 reeds vroeg talrijke pigmentcellen groepeeren. Deze oliedroppel komt in het 

 pas uitgekomen embryo vóór in den dojer, onder den kop van het embryo, te 

 liggen. Deze ligging van de oliedroppel is een goed kenmerk voor vele jonge 

 vischjes ; meestal ligt ze achter in den dojer, soms echter, zooals hier, bij Perca, 

 en andere embryonen, ligt ze vóór in den dojer. * 



Deze tweede soort van eieren stemde in allen deele volkomen overeen met 

 de kuit, die ik in dienzelfde tijd uit een rijpen tarbot (Rhombus maximus) kon 

 drukken, zoodat het mij zeer waarschijnlijk voorkomt, dat de eieren van deze: 

 vischsoort afkomstig waren. 

 Utrecht, Jan. 1887. 



Dit kenmerk wordt nitt genoemd ouder die, welke Agassiz en Wuitman (i.c.) aangeven 



