Ureum. 

 71/2'^ CON2H4 ± 110 H2O k =: 0.808 



Chloralhydraat. 

 90 CCI3 COH ± 134 H2 O k = 0.55 



Manniet. 

 100 Cfl Hi4 Og 220 Hj O k = 0.38 



Reeds iu mijne vorige mededeeling heb ik gewezen op het verschil in uit- 

 komsten door verschillende onderzoekers verkregen omtrent de veranderlijkheid 

 van den diffusiecoëfficiënt met de concentratie der oplossing. Ik deelde daartoe 

 de door Graham, Weber en Schumeister verkregen uitkomsten mede. Terwijl 

 Weber voor zinksulfaat eene vermindering van den diffusiecoëfficiënt met eene 

 stijgende concentratie der oplossing vond, verkreeg Schumeister voor de door 

 hem onderzochte zouten eene grootere waarde voor den diffusiecoëfficiëut, naar 

 mate de gebezigde oplossing meer geconcentreerd was, terwijl Graham vroeger 

 voor zoutzuur en zwavelzuur eene uitkomst als die van Schumeister en voor 

 andere stoffen als die van Weber verkregen had. 



Mijne vroegere onderzoekingen en de boven medegedeelde, welke zich over 

 meer stoffen en over sommige in uitgestrekter grenzen uitstrekken, leeren dat 

 bij nitraten en andere zouten, bijv. natriumhyposulfiet en magnesiumsulfaat, de 

 diffusiecoëfficiënt afneemt met eene stijgende concentratie der oplossing; dat 

 voor natrium- en baryumchloride de concentratie geringeren invloed heeft op 

 de grootte van k, terwijl voor zoutzuur, en evenzoo voor salpeterzuur, zwavel- 

 zuur en calciumchloride — al is het dan ook voor deze veel zwakker — een 

 beslist grooter worden van k met de concentratie der gebezigde oplossing 

 optreedt. 



