OVER DE LINEAIRE SPECTRA DER ELEMENTEN. 5 



In de eerste plaats geef ik een overzicht van het belangrijkste, dat op dit 

 gebied door anderen is gevonden en gedacht. Daarna tracht ik zelf een stap 

 te doen in een richting, die mij toeschijnt eenige hoop op resultaten te wettigen. 



HOMOLOGIEEN IN SPECTRA VAN VERSCHILLENDE ELEMENTEN. 



4. Mascart * maakte er opmerkzaam op, dat de zes hoofdlijnen van natrium 

 alle dubbel zijn en dat de beide lijnen van elk dezer zes groepen nagenoeg 

 denzelfden afstand tot elkander vertoonen. Iets dergelijks vond hij bij magne- 

 sium ; in het groen heeft men hier een groep van drie lijnen en in het ultra- 

 violet nog twee dergelijke groepen. De golflengten van de minst breekbare lijn 

 van elke groep zijn 5182, 3864, 3335 ; intusschen zijn de afstanden tusschen 

 de lijnen van de meest breekbare groep iets grooter dan die tusschen de groene 

 lijnen. Het kwam Mascart niet aannemelijk voor, dat zulk een herhaling 

 geheel toevallig zou zijn. Hij helde er toe over aan te nemen, dat die groepen 

 van overeenkomstige lijnen te vergelijken waren met boventonen. 



5. Deze opmerkingen van Mascart gaven Lecoq de Boisbaudran f aan- 

 leiding in drie mededeelingen tot de Academie te Parijs gericht, zijn denkbeel- 

 den omtrent het vraagstuk uiteen te zetten en er een reeks waarnemingen aan 

 toe te voegen. 



Volgens Lecoq de Boisbaudran is het de geheele molecule, die trilt ; want 

 als een samengesteld lichaam aan een hooge temperatuur weerstand biedt, geeft 

 het eigenaardige lijnen, verschillende van de lijnen der elementen. Oorsprong 

 van de spectraallijnen is nu de draaiing der molecule om een as. Als de mole- 

 cule een omwentelingslichaam was, zou zij den omringenden ether niet in tril- 

 ling kunnen brengen ; maar als zij oneffenheden heeft, zal er telkens wanneer 

 deze een meridiaanvlak, dat in de ruimte vast is, doorgaan, een golf ontstaan. 

 De afstanden tusschen de verschillende oneffenheden bepalen den tijd, welke 

 verloopt tusschen de uitzending van twee opeenvolgende golven, en dus de golf- 

 lengte. Van het aantal oneffenheden en van haar betrekkelijke plaatsing hangt 

 de eigenaardigheid af van een eerste spectrum, het spectrum dat karakteristiek 



* Mascart, Sur les spectres ullra-violets. C. R. 69 p. 337 (1869). 



f Lecoq de Boisbaudran, Sur la constitution des spectres lumineux, C. R. 69 p, 445, 606, 

 6B7 (1869). 



