6 OVER DE LINEAIKE SPECTEA DEK ELEMENTEN. 



is Toor de molecule, en dat basis is van liet gelieele spectrum zooals het wordt 

 waargenomen. 



Vervolgens wordt aangenomen, dat het zwaartepunt der molecule tenge- 

 volge van de aanwezigheid van één of meer middelpunten van aantrekking, 

 zich in een ellipsvormige baan beweegt; Lecoq de Boisbraudran meent ver- 

 schillende gronden te hebben voor de onderstelling, dat zulk een ellips zeer 

 excentrisch is. 



Nu is de golflengte bepaald door het tijdsverloop tusschen twee opeenvolgende 

 doorgangen van de oneffenheden door het heliocentrisch meridiaanvlak, waarbij 

 de oneffenheden de krachtlijn snijden, die de molecule met het aantrekkingscen- 

 trum verbindt. 



Lecoq de Boisbaudran onderscheidt twee gevallen. Was de baan der mole- 

 cule een cirkel, dan zou de duur van den dag voor de molecule constant zijn 

 en het spectrum geen verandering ondergaan. Maar nu de baan een ellips is, 

 krijgt men iets anders. Nu moeten onderscheiden worden het geval A, waarbij 

 de rotatie om de as der molecule in denzelfden zin plaats grijpt als de voort- 

 beweging om het krachtcentrum, en het geval B, waarbij deze beide bewegin- 

 gen niet in denzelfden zin gebeuren. 



In het geval A zal in het perihelium de lengte van den dag grooter zijn dan 

 de gemiddelde daglengte. Daardoor zal het spectrum, dat karakteristiek voor 

 de molecule is, in zijn geheel verplaatst worden naar het rood. Wanneer nu 

 een molecule in de nabijheid van het perihelium eenige omwentelingen maakt, 

 zal bij een omwenteling in de onmiddelijke nabijheid van het perihelium het 

 oorspronkelijke karakteristieke spectrum naar het rood gedrongen woorden, en 

 bij een omwenteling iets verder van het perihelium wat minder naar het rood. 

 Van daar dat het karakteristieke spectrum zich zelf als het ware herhaalt. Daar 

 volgens Lecoq de Boisbaudran de amplitude der vibraties in de nabijheid van 

 het perihelium het grootst is, nemen wij alleen waar wat er in de nabijheid 

 van het perihelium gebeurt. In het geval A zullen de lijnen in de nabijheid 

 van het rood grootere intensiteit hebben dan de lijnen in het violet; in het 

 geval B, waar in het perihelium de dag korter is dan de gemiddelde dag, zullen 

 de violette lijnen grootere intensiteit hebben dan de roode. 



Op deze wijze heeft Lecoq de Boisbaudraït opgebouwd wat hij noemt het 

 spectrum van den tweeden graad. Om tot het spectrum van den derden graad 

 te komen, onderstelt hij, dat het middelpunt van de ellipsvormige baan der 

 molecule zich beweegt langs een tweede ellips. Hiermede kan men natuurlijk 

 voortgaan zoover als men dat wenschelijk acht. 



Eindelijk komen nog de boventonen. 



