10 OVER DE LINHAIRE SPECTRA DER ELEMENTEN. 



lijnen van verwante elementen des te meer van het violet naar het rood ver- 

 schoven zijn, hoe grooter het atoomgewicht van het beschouwde element is, 

 wordt geheel verworpen, * en wel met beroep op de spectra van phosphor, arse- 

 nicum en antimoniura, evenals op die van chloor, broom en jodium, zooals zij 

 door CiAMiciAN worden opgevat. Deze komt tot het besluit, dat de golflengten 

 der overeenkomstige lijnen van verwante elementen toenemen met de chemische 

 levende kracht in den zin, welke hieraan wordt gehecht door Friedrich Mohr f. 



Hoe groot bij de aanwijzing van homologieën de invloed is van de subjec- 

 tieve opvatting, kan blijken bij vergelijking van de uitkomsten van Ciamician 

 met die van Lecoq de Boisbaudran, in de eerste plaats met betrekking tot 

 de groep der alcali-metalen. 



Ciamician meent, dat deze groep gekarakteriseerd is door twee scherpe inten- 

 sieve dubbellijnen «i a^ en ij h^. Volkomen ontwikkeld is dit spectrum alleen 

 bij rubidium ; bij kalium reduceeren zich de twee lijnen van kleinere golflengten 

 (il ig) tot een enkele {b). Bij het caesium komen alleen de lijnen bih^ voor; 

 daar vallen waarschijnlijk de twee roode lijnen in het ultra-rood ; bij het natrium 

 vindt men alleen de lijnen a^ a^ (de bekende gele lijnen) en bevinden zich de 

 violette lijnen waarschijnlijk in het ultra-violet. Caesium en rubidium hebben 

 behalve de genoemde hoofdlijnen nog een groep lijnen van geringere intensiteit ; 

 in deze groepen correspondeeren de lijnen niet stuk voor stuk, maar toch moe- 

 ten de groepen in haar geheel als homoloog beschouwd worden. 



Ziedaar nagenoeg woordelijk alles, wat Ciamician mededeelt omtrent de groep 

 der alcali-metalen ; en hij schijnt dit zoo voldoende te vinden voor do vast- 

 stelling der homologieën, dat hij er in zijn latere verhandelingen niet meer op 

 terug komt. 



Het moet natuurlijk een ieder, die een oogeublik over het onderwerp nadenkt, 

 opvallen dat zulke gewichtige gevolgtrekkingen afgeleid worden uit zulke on- 

 volledige gegevens. Want het is bekend, dat elk van de genoemde metalen nog 

 vrij wat meer lijnen oplevert, dan degene waarop Ciamician de aandacht ves- 

 tigt. En al waren deze laatste de eenige bekende lijnen, dan zou er toch nog 

 een groote mate van meegaandheid vereischt worden om aan de door Ciamician 

 aangewezen homologieën geloof te slaan. 



Ciamician geeft slechts enkele malen eenige getallen. Zoo vermeldt hij ook 

 niet de golflengten van deze karakteristieke lijnen. IVIaar uit de gegeven aan- 

 wijzingen is het gemakkelijk af te leiden, dat de rubidium-lijnen «^ «o dezelfde 



• TFicn. Siti. 76 p. 506. 



t F. MouR, MecJianiiche Theorie der clitmiaoJteii Affinitat p. 77 (1867). 



