16 OVEK DE LINEAIRE SPECÏKA DER ELEMENTEN. 



CORNü komt tot het besluit: in de spectra der metalen volgen zekere reek- 

 sen van spontaan omkeerbare lijnen vrij wel (sensiblement) dezelfde wetten van 

 verdeeling en intensiteit als de waterstof-lijnen. Die wijze van opeenvolging 

 moet wel, volgens CoRNü, uit te drukken zijn door middel van een zelfde 

 functie, voor welke hij den naam waterstoffunctie (fonction hydrogénique) voor- 

 slaat. 



14. CoRNU zelf merkt op, dat het feit van de omkeering van een lijn be- 

 vredigend te verklaren is uit opslorpiug door de omringende dampmassa van 

 lagere temperatuur; maar veel minder gemakkelijk is het, de reden aan te 

 wijzen, waarom sommige lijnen in betzelfde spectrum wèl en andere niet wor- 

 den omgekeerd. Het is naar mijn meening de vraag of werkelijk die spontaan 

 omkeerbare lijnen tot een bepaalde categorie behooren, die meer of minder op 

 zich zelf staat. Was dit het geval, dan zou een groote stap gedaan zijn ; dan 

 zou bij de pogingen tot het verklaren van het optreden van een spectrum, liet 

 probleem veel vereenvoudigd zijn, omdat men zich dan voorloopig alleen met 

 de spontaan omkeerbare lijnen zou bezig te houden hebben, en de niet omkeer- 

 bare bij een eerste poging kon laten rusten. 



Maar ten eerste weet men nog weinig van den invloed, dien de omstandig- 

 heden, onder welke de proef genomen wordt, hebben op de omkeering van een 

 lijn, en ten tweede kan men verschillende voorbeelden aanhalen van een spec- 

 trum, waarin sommige lijngroepen zich regelmatig herhalen, terwijl toch niet 

 van alle groepen de omkeering gelukt is. Zoo heeft natrium zes dubbellijnen 

 en toch lieeft CoRNU® slechts de D-lijnen omgekeerd kunnen krijgen. Het 

 komt mij daarom nog niet als vaststaande voor, dat de spontaan omkeerbare 

 lijnen een eigen categorie vormen. 



Afgezien intusscheu van deze vraag, is de door CoRNU aangewezen homo- 

 logie tusschen de spectra van waterstof, aluminium en thallium zeer opvallend. 

 Men zou alleen wenschen voor de overige metalen even nauwkeurige opgaven 

 te bezitten als voor aluminium en thallium. Er blijft toch bij het aanwijzen 

 van de homologie een element van willekeur over. Zoo heeft Cornu de uiterste 

 door hem beschouwde aluminium-lijnen homoloog verklaard met de waterstof- 

 lijnen G' en 8 van Huggins. Gelukt het nu door een geschikte keuze van 

 homologe lijnen in het waterstof- en het metaal-spectrum in talrijke gevallen de 

 overeenstemming bevredigend te maken, dan wordt de kans dat die overeen- 

 stemming toevallig is, uiterst gering. Maar een tweetal gevallen als die van 



• C. R. 73, p. 335. 



