OVEK DE LINEAIRE SPECTRA DEE ELEMENTEN. 17 



aluminium en thallium is niet voldoende om de mogelijkheid van toeval buiten 

 te sluiten. 



15. Daar ik mij in dit onderzoek tot de lineaire spectra der elementen wensch 

 te beperken, vermeld ik slechts met een enkel woord, dat sommige schrijvers 

 homologieën hebben aangewezen in de banden-spectra der elementen. Zoo kwa- 

 men Troost en Hautefeuille * aan den eenen kant en Ditte f aan den 

 anderen kant tot het besluit, dat er in de spectra van elke familie der metal- 

 loïden een zelfde aantal licht-maxima zijn, welke zich, evenals het geheele 

 spectrum, van het rood uaar het ultra-violet bewegen, als men van de elemen- 

 ten, die het meest electro-negatief zijn, overgaat tot de elementen, die het dichtst 

 bij de metalen staan. 



Doch uitvoeriger moet ik stilstaan bij een verhandeling van GrÜnwald §, 

 die voor korten tijd verschenen is. 



Het is bekend, dat waterstof twee lineaire spectra geeft ; het meest bekende 

 (het elementaire) wordt verkregen, als men door waterstof van niet te geringe 

 dichtheid krachtige inductie-vonken zendt. Het andere is het eerst door Plücker 

 en HiTTORF waargenomen en beschreven. Men doet het ontstaan, als men door 

 een GEiSSLER'sche buis, waarin zich waterstof van zeer kleine dichtheid bevindt, 

 zwakke ontladingen laat gaan. Met dit laatste spectrum heeft zich in het bijzon- 

 der Hasselberg bezig gehouden. Door Angström en Salet werd het oorspron- 

 kelijk toegeschreven aan acetyleen ; maar de onderzoekingen van Hasselberg 

 hebben allen redelijken twijfel hieromtrent weggenomen ; men moet het wel 

 beschouwen als een spectrum dat toekomt aan waterstof, maar aan waterstof 

 waarin de moleculen grootere samengesteldheid hebben. Misschien heeft men 

 recht te beweren, dat het gewone waterstof-spectrum uitgaat van de atomen, 

 het PLüCKER'sche van de twee-atomige moleculen. 



Nu heeft Grünwald een zeer merkwaardige betrekking gevonden tusschen 

 de golflengten van het PLüCKER'sche waterstof-spectrum en de golflengten van het 

 spectrum van waterdamp. Wanneer men de lijnen, door Hasselberg gevonden, 

 ontdoet van eenige, die tot het elementaire waterstof-spectrum schijnen te be- 



* Troost el Haütefedille, Sur les spectres du carboue, du bore, du silicium, du titane et du 

 zirconium, C. R. 73 p. 620 (1871). 



t Ditte, Sur les spectrea du soufre, du selenium et du teilure, C. R. 73 p. 622 (1871); Sur 

 les spectres des corps appartenant aux families de l'azote et du chlore, C. R. 73 p. 738 (1871). 



§ Gbünwald, Ueber die merkwürdigen Beziehungen zwischen dem Spektrum des Wasserdampfes und 

 den Linienspektren des Wasserstoifes und SauerstofFes, sowie über die ciiemisclie Struktur der beiden 

 letztern und ihre Dissociation in der Sounenatmosphare. .^«^r. iVac^r. N". 2797, End. 117, p. 201 (1887). 



F 3 



NATIHIKK. VEEH. DKR KONINKL. AKADEMIE. DKKL XXVI. 



