OVEE DE LINEAIRE SPECTRA DER ELEMENTEN. 23 



De 19^% 21''«, enz. barmonische bovenlijnen ontbreken. Maar Stoney gelooft 

 dat de lijn-spectra (de spectra tweede orde van Plücker) veel minder volledig 

 zijn dan de banden-spectra (de spectra eerste orde van Plücker). Hij verwacht, 

 dat in de spectra eerste orde niet zoo vele harmonische bovenlijnen zullen ont- 

 breken ; maar de noodige waarnemingen, om dit te kunnen onderzoeken, zijn 

 nog niet gedaan. Alleen heeft Stoney uit de waarnemingen van Plücker om- 

 trent het spectrum eerste orde van stikstof afgeleid, dat in het meer breekbare 

 gedeelte 35 lijnen voorkomen, die beschouwd kunnen worden als ongeveer de 

 1960^'^ tot 1994«'« harmonische bovenlijnen van een grondlijn met golflengte 

 0.89376 millimeter. Maar Stoney zelf erkent, dat twijfel hier gerechtvaardigd is. 



Op de waterstof-lijnen is Stoney * later nog eens terug gekomen. De lijn 

 ^1, door HuGGiNS in het spectrum der witte sterren gevonden, staat in har- 

 monische betrekking tot de bekende waterstof-lijn nabij G. De lijn flj is na- 

 melijk de 35^'^ en do lijn bij G de 32^'« harmonische bovenliju van een grond- 

 lijn, waarvan de trillingstijd is t/72.003, als t de tijd is, welken het licht uoodig 

 heeft om 1 millimeter in de lucht af te leggen. De grondlijn, tot welke de 

 lijnen C, F en h in harmonische betrekking staan, heeft een trillingstijd t/76.2. 

 Hiermede zou Stoney dus twee reeksen van harmonische lijnen in het waterstof- 

 spectrum gevonden hebben. 



17. Om zijn theorie verder te toetsen heeft Stoney in vereeniging met 

 Emerson Reynolds f een onderzoek ingesteld omtrent het absorptie-spectrum 

 van damp van chromylchloruur (Cr O3 CL). Eenigszins toevallig waren zij er 

 toe gekomen juist van deze stof gebruik te maken. Zij zonden kalklicht door 

 een dampkolom, die afwisselend een lengte had van 4 tot 80 cm. Het absorp- 

 tie-spectrum bestond uit talrijke donkere lijnen in het oranje, geel en groen, die 

 nagenoeg op denzelfden afstand van elkander verwijderd waren. In de richting 

 naar het rood verdwenen de lijnen en w^erd het spectrum continu ; iu de rich- 

 ting van het violet gingen de lijnen over in een algemeeno verduistering van 

 het spectrum met geheel donkere banden. Nergens waren de lijnen scherp be- 

 grensd of smal, en ook de tusschenruimten waren nevelachtig. 



Stoney en Reynolds telden 106 lijnen, uitgaande van een lijn, die zich 

 tusschen de twee D-strepen voordeed ; van 31 dezer lijnen bepaalden zij de de- 

 viatie, verder hieruit de golflengten en daarna de reciproke waarden der golf- 

 lengten, dus getallen evenredig met de trillingsgetallen. Is van een lijn de 



* Nature 21 p. 508 (1880). 



t Stoney and Emerson Reynolds, Au inquiry into the cause of tho interrupted spectra of gases, 

 Phil. Mag. 42 [4] p. 41 (1871.) 



