OVEB DE LINEAIRE SPECTRA. DER ELEMENTEN. 31 



Het komt mij voor, dat het verloop der verschillen er op wijst, dat de vorm 

 van Balmer niet geheel juist is. De verschillen nemen in het algemeen bij 

 den overgang van rood naar violet toe en zijn in vele gevallen grooter dan de 

 waarnemingsfouten, die men mag onrlerstellen. 



Voor korten tijd heeft Haoenbacii * ook de waarnemingen van CoRNU f door 

 de BALMER'sche formule voorgesteld, en wel, als voor /< genomen wordt 3645,42. 

 Men verkrijgt dan : 



Berekend. 



6561.8 

 4860.6 

 4339.8 

 4101.1 

 3969.5 

 3888.4 

 3834.8 

 3797.3 

 3770.0 

 3749.6 

 3733.8 

 3721.4 

 3711.4 



Hier is het verloop der verschillen vrij wat gunstiger. Het is intusschen de 

 vraag, of de waarnemingen van CoRKU werkelijk veel nauwkeuriger zijn dan 

 die van Huggins. Cornü zelf schijnt dit niet te raeenen. Hij schrijft § het 

 verschil tusschen zijn uitkomsten en die van HuGGiNS toe aan de fouten, welke 

 aan elk der gebruikte methoden eigen zijn. 



Maar ik heb een theoretisch bezwaar tegen den vorm van Balmer. Daarin 

 ligt namelijk opgesloten, dat geen waterstof-lijn een golflengte kan hebben klei- 

 ner dan /<. Nu dunkt mij, dat een licht-uitzendend atoom of een licht-uitzendende 

 molecule een stelsel moet zijn, indien al niet van een onbegrensd, dan toch van 

 een zeer groot aantal graden van vrijheid ; en dan is wel een grootste waarde 

 van een golflengte aannemelijk, maar bezwaarlijk een kleinste golflengte, die veel 

 grooter is dan talrijke golflengten van lijnen van andeie elementen. 



• Hagenbach, BALMER'sche Formel für die Wasserstoffliuien, ReM. ^iVrf. ^hm. 11, p. 339 (1887). 

 t CoRNU, Sur Ie spectre ultra-violet de l'hy.lrojène, Journal de Ph/s. 5 [2] p, 341 (1886). 

 § 1. c, p. 353. 



