-^'^^ ni . .,2X2 («) 



36 OVER DE LINEAIRE SPECTRA ÜER ELEMENTEN. 



IToe naar miju meening de bezwaren, die het theorema van BoLTZMAim met 

 zich brengt, opgelost kunnen worden, heb ik in de inleiding uiteengezet. 



25. Onlangs heeft von Kövesligethy * in de Astronomische Nachrichten 

 een beschouwing gegeven, die ik volledigheidshalve vermeld. Wat hij hier mede- 

 deelt, is een uittreksel uit een boek, dat weldra van zijne hand verschijnen zal 

 onder den titel: „Grundzüge einer mathematischen Spectralanalyse". Hij geeft ver- 

 schillende resultaten, waartoe hij gekomen is, maar laat den lezer omtrent de rede- 

 ueering, langs welke hij die resultaten verkregen heeft, vrij wel in het duister. 



Hij stelt voorop dat, hoewel er tusschen de amplitude en de golflengte van 

 een enkele lichtsoort geen betrekking bestaat, er wel een betrekking moet be- 

 staan tusschen de amplituden en de golfleugten van de lichtsoorten in een spec- 

 trum ; anders zou een continu spectrum niet denkbaar zijn. Want de conti- 

 nuïteit van een spectrum eischt niet alleen, dat de intensiteits-kromme een ge- 

 leidelijk verloop heeft, maar ook, dat er geen opvallende maxima en minima 

 zijn. Hij geeft nu de vergelijking 



Hierin beteekeut L de ware intensiteit van de lichtsoort met golflengte ^, 

 A de totale intensiteit van het spectrum tusschen de grenzen A = O en A = oo, 

 en /j. een grootheid, welke slechts van de temperatuur en van den aard van 

 het uitzendende lichaam afhangt en welke men de golflengte kan noemen voor 

 het intensiteits-maxiraum. In deze vergelijking is opgesloten, dat voor oneindig 

 kleine en voor oneindig groote golflengten de intensiteit oneindig klein is, dat 



de intensiteit voor An = // een maximum Lc, ^= — heeft, en dat aan Clausius' 



wet omtrent de uitstraling voldaan wordt omdat ^ volgens de afleiding (die de 

 schrijver niet mededeelt) evenredig is met de voortplantingssnelheid. De schrij- 

 ver zegt nog, dat de hypothese, welke aan de vergelijking («) ten grondslag 

 ligt, deze is : elk lichaam bestaat uit kleinste trillende deeltjes, welker bewe- 

 gingen door den ether qualitatief onveranderd voortgeplant worden, en zoo be- 

 grensd zijn, dat geen deeltje uit het verband met de omgevende deeltjes kan 

 uittreden. 



Men zal moeten erkennen, dat deze hypothese zeer plausibel is ; ik betreur 

 het slechts dat de schrijver niet met enkele woorden uiteengezet heeft, hoe uit 

 deze hypothese noodzakelijk de vergelijking {a) voortvloeit. 



Von Kövesligethy, Mathematische Spectralanalyse, Astr. Nachr., n". 2805, B;inil 117, p- 339 (1887). 



