78 



OVER DE LINEAIRE SPECTRA DER ELEMENTEN. 



Ook hier is het aantal waargenomen coïncidenties voor waarden van <5 tus- 



schen 1,0 en 0,6 grooter dan het gemiddelde; maar hier tegenover staat, dat 



W . 



-V in plaats van toe te nemen, zelfs iets afneemt. Vergelijkt men dit lijstje 



met dat op pag. 76, dan is het verschil in het oog loopend. 



Bij het bespreken van de formule van Balmer in § 21 heb ik reeds de 

 metingen van CoRNU * vermeld omtrent de ultra-violette waterstof-lijnen. De 

 proeven van Cornu hebben zonder twijfel bewezen, dat de lijnen, door HüG- 

 GINS in het spectrum der witte sterren aangetroffen, waterstof-lijnen zijn. Maar 

 de golflengten, door hem gevonden, wijken merkbaar af van die, welke Huggins 

 aangeeft. In de tabel waterstof A en B vindt men deze golflengten naast 

 elkander. De golflengten van Cornü zijn grooter dan die van Huggins; en 

 het verschil neemt toe naarmate de golflengte kleiner wordt. Dit doet mij 

 vermoeden, dat in deze waarnemingen van Cornu een systematische fout aan- 



wezig is. 



Ik heb de vijf lijnen van Angström vereenigd met acht lijnen van CoRNU; 

 in de tabel waterstof C vindt men de trillingsgetallen en ook de coïncideerende 

 verschillen van trillingsgetallen. 



In de uitdrukkingen (22) en (23) wordt nu 



n = ll 



en 



^=1171,01. 



Men krijgt het volgende lijstje. 



• CouNu, Sur Ie spectre ultra-violet de riiydrogène, Journal de Phyüque 5 [2], p. 341 (1886). 



