80 



OVER DE LINEAIRE SPECTRA DER ELEMENTEN. 



met de golflengten van HüGGiNS. HuoGiNS * heeft gebruik gemaakt van een 

 prisma, en zich tot bepaling van de golflengten bediend van de tabellen, waarin 

 CoKNü f zijn metingen van de golflengten in de violette en ultra-violette ge- 

 deelten van het zonnespectrum heeft neergelegd. Vergelijkt men nu de uit- 

 komsten van CoRNü § met die van Anöström voor dat gedeelte van het spec- 

 trum, dat beide in hun onderzoek hadden opgenomen, dan is de overeenstem- 

 ming nagenoeg volkomen. 



Behalve de 14 besproken waterstof-lijnen meent Vogel ** dat er nog vele 

 meer zijn; hij geeft 13 lijnen en 2 baoden (welke banden ik buiten beschou- 

 wing heb gelaten), die naar zijn meening bepaaldelijk tot waterstof behooren. 



In de tabel waterstof A en B vindt men naast elkander geplaatst de golf- 

 lengten van Angström, Vogel, Htjggins en Cornu ; naast elke golflengte 

 staat het trillingsgetal. 



Ik heb een eerste serie A van 27 trillingsgetallen gevormd; zoodra een lijn 

 door meer dan één waarnemer is bepaald, heb ik van de trillingsgetallen het 

 gemiddelde genomen. 



In de tabel waterstof A vindt men de coïncideerende verschillen opgenomen, 

 welke door die 27 trillingsgetallen worden gegeven. 



Stelt men in de uitdrukkingen (22) en (23) « = 25 en J = 1179,53, dan 

 blijkt het gemiddeld aantal coïncidenties, dat men verwachten kan, te zijn 

 117,1 () of 130,9 c»\ Men heeft nu het volgende lijstje: 



• HuGGiNS, On the photographic spectra of stars, F/iil. Traiuaet. 171, p. 669 (1880). 

 f CottNU, Sur Ie spettre normal du soleil, Annalui de l'Ecole Normale 3 [2J, p. 4ïl. 

 § Cornu, L c. p. 43L 

 ** Vogel, Berl. Monatsber. 1880, p. 197. 



