NATRIUM, MAGNESIUM EN ALUMINIUM. 3 



Ik ben daarom op de volgende wijze te werk gegaan. 



In een eerste kolom A heb ik opgenomen de waargenomen golflengten voor 

 de reeks dubbellijnen ; in een tweede kolom ii vindt men de verschillen tusschen 

 de waargenomen golflengten van de leden der dubbellijnen ; in een derde kolom 

 C heb ik geplaatst hypothetische golflengten, die, als zij werkelijk gevonden 

 waren, een constant verschil zouden opleveren tusschen de trillingsgetallen der 

 leden van de dubbellijnen ; in een vierde kolom D vindt men de verschillen 

 tusschen de hypothetische golflengten ; in een vijfde kolom E de trillingsgetal- 

 len, die overeenkomen met de hypothetische golflengten ; in een zesde kolom F 

 eindelijk het constante verschil tusschen de hypothetische trillingsgetallon. 



Om te beoordeelen, of men het verschil tusschen de trillingsgetallen van ile 

 leden der dubbellijnen constant mag onderstellen, heeft men eigenlijk slechts 

 de kolom B met de kolom D te vergelijken. De hypothetische golflengten in 

 kolom C opgenomen, zijn namelijk min of meer willekeurig gekozen; op het 

 verschil tusschen die golflengten komt het aan. Want kiest men de golflengten 

 eenigszins anders, maar blijft het verschil tusschen de golflengten onveranderd, 

 dan behoudt ook het verschil tusschen de trillingsgetallen dezelfde waarde. 

 Zoo geven bijv. de golflengten 5687,2 en 5681,6 een verschil tusschen de tril- 

 lingsgetallen 1,73; maar ditzelfde verschil geven ook de golflengten 5687,6 

 en 5682,0. 



Nu komt het mij voor, dat men in den regel aan het verschil tusschen de 

 waargenomen golflengten van een dubbellijn grooter nauwkeurigheid moet toe- 

 schrijven, dan aan elk der golflengten op zich zelve, en in het algemeen aan 

 het verschil tusschen de waargenomen golflengten van twee dicht bij elkander 

 gelegen lijnen grooter nauwkeurigheid dan aan elk der golflengten op zich 

 zelve. 



Het is maar de vraag, welke nauwkeurigheid zulk een verschil geacht moet 

 worden te hebben. 



Het best krijgt men, dunkt mij, hieromtrent een meoning, door de waarne- 

 mingen van verschillende personen te vergelijken. Hiertoe leent zich zeer goed 

 een werk als dat van Kayser, Lehrbuch der S2)ektmlunalgse (Bevliu, Spri^oeu, 

 1883), waarin de uitkomsten van verschillende waarnemers naast elkander ge- 

 plaatst zijn; of wel de verzameling golflengte-tafels, voorkomende in Beport 

 of tlie Britisli Association for the advancement of science, 1884 en 1885, die 

 eerst onlangs onder mijn aandacht kwam en dikwijls vollediger is dan het werk 

 van Kayser. 



Nu leert men uit dergelijke tafels talrijke gevallen kennen, waarin bij een 

 verschil in golflengte van twee naast elkander liggende lijnen ten bedrage van 



