40 



holten als intercellulaire ruimten , te midden van een , van ker- 

 nen voorzien , plasma. Dit laatste zou de rol van matrix voor 

 de cuticula vervullen , terwijl de intercellulaire ruimten met de 

 functie van klierafscheiding belast waren. Intercellulaire klier- 

 tjes, een voor 't gevoelig oor van een histoloog vreeselijk klin- 

 kend begrip! voegt Claparède er zelf, zeker niet ten onrechte, 

 aan toe. Gelukkig slaagde ik er in , door behandeling met 

 Müller's vocht , de genoemde holten als cellen met een eigen 

 wand te isoleeren, die ik geloof dat hier als werkelijke een- 

 cellige kliertjes , moeten worden geduid. 



In figuur 3 ziet men eenige der meest voorkomende vormen 

 afgebeeld. Sommigen (a) bieden eene treffende overeenkomst 

 aan met de zoogenaamde bekercellen , terwijl anderen (b) eene 

 peervormige gedaante hebben en naar boven in een uiterst fijn 

 halsje uitloopen , waarmede zij dikwijls aan de afgelichte cuticula 

 blijven vasthangen , om zich waarschijnlijk aan de daarin ver- 

 loopende porienkanaaltjes aan te sluiten. Het is evenwel niet 

 onmogelijk, dat de eerste vorm, door openbarsting en de vor- 

 ming daarbij van eene soort van mond , tengevolge van te sterke 

 imbibitie, uit de tweede ontstaan is. 



Wat de korrelige natuur van den inhoud van sommige dezer 

 cellen betreft, waarop ik boven opmerkzaam maakte, en die bij 

 verharde praeparaten nimmer gemist wordt, het gelukte mij 

 niet, deze aan door maceratie verkregen cellen terug te vinden , 

 zoodat ik geloof dit voor een stremmingsverschijnsel te moeten 

 houden. Daarentegen ziet men op den bodem van de meeste 

 dezer cellen een hoopje protoplasma , waarin ik evenwel geen 

 kern kon bemerken. Het schijnt alsof soms ook een gedeelte 

 der intercellulaire substantie daar aan den celwand blijft vast- 

 kleven. De grootte der cellen biedt belangrijke verschillen aan. 

 Sommigen hebben een lengtedoormeter van 49 Mmm. bij een dikte 

 van 43 Mmm., terwijl deze bij anderen slechts 31 en 26 Mmm. 

 bedragen. De dikte van den wand wisselt tusschen 0.4 en 0.3 

 Mmm. en is gewoonlijk 't aanmerkelijkst aan de basis der cel, 

 waar zij soms tot 1.3 Mmm. klimt. 



Niet over het geheele lichaam heeft de hypodermis de boveu 



