42 



wand uitmaakt , bestaat uit dicht naast elkaar gelegen , onregel- 

 matig prismatische zuiltjes, die ten opzichte der lichaams-as 

 radiaal geplaatst zijn. Zij hebben een wand en een inhoud. De 

 wand is een met kernen voorzien homogeen bindweefselvlies, dat 

 ik tot in de spierlaag meende te kunnen vervolgen ; dit is de 

 drager van capillairvaten , die, uit de vaatlaag ontspringende, 

 zich, aan den omtrek gekomen, lisvormig ombuigen. 



Het bestaan dezer afzonderlijke vaatlaag kan ik niet beves- 

 tigen ; de capillairvaten schenen mij slechts vertakkingen te zijn 

 van de in de spierlaag verloopende vaten. 



Aan den inhoud der zuiltjes moet men een bovenste of 

 buitenste en een onderste of binnenste gedeelte onderscheiden. 

 Het bovenste gedeelte wordt gevormd door talrijke aan de as 

 der zuil evenwijdig loopende buizen (Slaüche), gevuld met ronde, 

 glinsterende korreltjes. 



Claparède meent hierin eene overeenstemming te zien met 

 den inhoud der bovenvermelde eencellige kliertjes en is niet 

 ongeneigd hen als sterk ontwikkelde vormen daarvan te beschou- 

 wen. Ik heb in fig. 4 en 5, a eene afbeelding van zulk eene 

 door maceratie afzonderlijk verkregen klierbuis gegeven , maar 

 kan mij met de voorstelling van Claparède niet vereenigen , wijl 

 de inhoud hier niet uit onregelmatige korreltjes , maar uit kleine 

 het licht sterk brekende bolletjes, geheel gelijkende op vetbol- 

 letjes, bestaat, iets wat bij de eencellige kliertjes niet het geval is. 



Geheel afwijkend van Claparède is mijne opvatting van het 

 onderste en voornaamste gedeelte van den inhoud der zuiltjes. 

 Hij meent dat dit door binnenwaarts convexe tusschenschotten , 

 uit een dun vlies bestaande, verdeeld wordt in een aantal boven 

 elkaar gelegen ruimten , die gevuld zijn met eene fijne korrelige 

 zelfstandigheid. Geen wonder dat Claparède er bijvoegt, dat hij 

 eene physiologische duiding dezer structuur niet wil beproeven. 



Al maakt eene verharde doorsnede eenigermate den indruk, 

 door Claparède in fig. 1, taf. XL VI teruggegeven, zoo wekt 

 toch reeds zijne afbeelding de gedachte op, dat die tusschen- 

 schotten niet allen zoo regelmatig gelegen zijn als hij beschrijft. 

 Integendeel, een nauwkeurige waarneming leert, dat die vliezen 



