131 



over meen ik iets meer te moeten zeggen dan de bloote mede- 

 deeling van het besluit tot geldelijke ondersteuning op onze 

 zomerbijeenkomst te Vlissingen genomen , en wel naar aanlei- 

 ding van de vele vreemdsoortige en onjuiste beoordeelingen over 

 de houdine: van den President en van het Bestuur onzer Ver- 

 eeniging mij ter oore gekomen. 



Tengevolge van de in Februari ontvangen circulaire van 

 wege genoemde Maatschappij , werd ik door het Bestuur onzer 

 Vereeniging (en tevens door het Bestuur der Rotterdamsche 

 Diergaarde) verzocht de vergadering door genoemd Hoofdbestuur 

 op 17 Maart te Amsterdam belegd, bij te wonen, waaraan ik 

 voldaan heb. 



Tot het aldaar benoemde comité van uitvoering, groot 57 

 personen , genoot ik ook de eer te behooren. Aan de in April 

 ontvangen uitnoodiging , bericht te geven of ik deze benoeming 

 aannam , voldeed ik niet eerder dan na een dringend schrijven 

 in Mei van den Secretaris van genoemd Hoofdbestuur bekomen 

 te hebben; daarmede had ik zoolang gewacht, om reden ik eerst 

 de bepaalde meening wilde inwinnen van het Bestuur onzer Ver- 

 eeniging, alvorens mijn besluit te nemen, niet wenschende mede 

 te werken tot de uitvoering eener zaak , waarmede de leden van 

 het Bestuur, waarvan ik de eer heb Voorzitter te zijn , wellicht 

 niet instemden. Mijne medeleden mij schriftelijk te kennen gevende, 

 volstrekt niet te sympathiseeren met de voorgenomen feestviering, 

 verzond ik een antwoord aan den Heer Zwart, Secretaris van 

 genoemde Maatschappij , waarvan de inhoud op het volgende 

 neerkwam : dat mijn besluit om de eervolle benoeming tot lid van 

 het comité van uitvoering aan te nemen , grootendeels afhing 

 van de sympathie voor het plan van het Bestuur der Nederlandsche 

 Dierkundige Vereeniging; dat aangezien dit Bestuur (en, voegde 

 ik er bij , ook dat der Rotterdamsche Diergaarde) weinig sympathie 

 gevoelde voor dit herdenkingsfeest , voornamelijk op grond, dat 

 Linnaeus geen Nederlander was en slechts 3 jaren op Neder- 

 landschen bodem heeft doorgebracht en velen met hem evenzeer 

 recht op dergelijke bewijzen van vereering zouden hebben , en er 

 dus aan de feestvieringen geen einde zoude komen, terwijl het 



