150 



schijnt het meerendeel der dierkundigen nog niet tot de overtui- 

 ging te zijn gekomen , dat beide vormen als soortelijk van elkan- 

 der verschillend moeten worden beschouwd ^). 



Leydig heeft kort geleden, in het genoemde werk , door 

 eene nauwkeurige beschrijving en langs den weg van het ana- 

 tomisch onderzoek genoegzame gronden aangevoerd , die het 

 opstellen der twee soorten: Rana oxyrrhinus en plaiyrrhinus, Steen- 

 strup , of zoo als hij ze in overeenstemming met de oudere auteurs 

 noemt: Rana arvalis, Nilsson en Ranafusca, Eoesel, alleszins te 

 wettigen , en wel zoo , dat in de toekomst niemand meer aan 

 de zelfstandigheid dezer soorten zal kunnen twijfelen. Op pag. 

 140 vraagt Leydig in eene noot, of wellicht in de oudere litera- 

 tuur eene afbeelding van Rana arvalis te vinden ware en ver- 

 volgt : „ Ich werfe diese Frage auf , weil mir das Froschpilrchen 

 bei Swammerdam (Bibel der Natur, Leipzig 1752, Tab. XLVIII, 

 f]g. I) , viel eher auf Rana arvalis als auf Rana fusca zu passen 

 scheint. Die geringere Grosse des ganzen Thieres, die Kopfbildung 

 mochten für die erstere Art sprechen. Es ist zwar bis jetzt meines 

 Wissens die Species noch nicht als Glied der Hollandischen Fauna 

 angezeigt worden , aber nach der Lage des Landes und dem 

 sonstigen Verbreitungsbezirk des Thieres darf man vermuthen, 

 dass es in Holland sich findet. 



Dat dit geene onjuiste gissing was, daarvan werd ik gedu- 

 rende een veertiendaagsch verblijf in Nederland in het vorige na- 

 jaar overtuigd. 



In aanmerking nemende, dat R. arvalis in Scandinavië, 

 Denemarken en het noordelijke gedeelte van Duitschland (zelfs 

 ook op zekere bepaalde plaatsen in het zuidelijke gedeelte van 

 dit rijk) — zij het dan ook zeldzaam — voorkomt, en dat wel 

 op vochtige weilanden en in lage moerassige streken , liever nog 

 in vochtige heidestreken en veenlanden , zoo was het niet onwaar- 

 schijnlijk, dat deze kikvorsch ook in Nederland, waar dergelijke 



') Overigens vergelijke men de uitvoerige historische uitweiding over de ont- 

 wikkeling onzer kennis van Rana arvalis bij Leydig: „Die Anuren Batrachier der 

 deutschen Fauna, Bonn 1877, pag. 140." 



