155 



n°. 45; Ruisch, Thes. anat. ^) ; Stalpart v. d. Wiel, 

 Observ. , part. I, n°. 49; en Moraaz, Bericht wegens een on- 

 gemeen groot en zwaar ganzen-ei in de Algeni. geneesk. jaarb., 

 III, bl. 44; ik zelf heb deze schrijvers niet eens allen kunnen 

 nazien. Ik weet niet of men de wijze, waarop zulke eieren zich 

 vormen en waardoor zij zóó groeijen , reeds duidelijk heeft kun- 

 nen ophelderen. Mag ik mijn gevoelen zeggen , dan komt het 

 hier op neer. In gewone gevallen komt het ei — als eidooier — 

 uit den eierstok in de eileiders , en in deze groeit langzamer- 

 hand rond hetzelve het eiwit: de eileider, die dat wit afgeeft, 

 zet zich daardoor natuurlijk uit en omsluit het ei; dit laatste 

 krijgt daardoor zijne ovale gedaante. De eileider, die een con- 

 tractiel spiervlies bezit, schuift dat grooter en grooter wordende 

 ei al verder en verder, tot het eindelijk in het onderste deel 

 van den eileider geperst is. Hier, in de zoogenaamde baar- 

 moeder , ontvangt het de kalklaag , die eerst ruw is en eindelijk 

 glad wordt. Is het ei a terme , dan wordt het, om het zoo eens 

 te noemen, tot last en wordt dan uitgedreven. Ik stel mij nu 

 voor, dat een ingesloten ei, veel te spoedig, door de eene of 

 andere bijkomende omstandigheid , naar beneden gedreven is in 

 de baarmoeder: daar ontvangt het, even als een groot ei, zijne 

 kalklaag uit de kalkklieren of uit de kalkstof bevattende epithelium- 

 cellen , die H. M eek el in de portio vaginalis uteri bij vogels 

 beschreven heeft. Wanneer het slijmvlies eene kalkschaal ge- 

 vormd heeft, dan is het aan dezen prikkel van het kleine ei gewoon of 



') In liet tweede deel van „alle de werken van Ruisch" staan onderscheidene 

 gevallen vernield van zoodanige eitjes, die hij in zijn kabinet bewaarde en die men 

 nu misschien te Petersburg zou kunnen vinden, waarheen, zoo ik meen, dat kabi- 

 net vertrokken is. De oude Anatomen maakten van hunne verzamelingen eene 

 soort van rariteitskaraer met zekeren smaak en afwisseling aangelegd. Ruisch ver- 

 meldt niet zonder welgevallen, bl. 731, „een drooge Vies met de geraamtens van twee 

 „Muyzen, waarvan de eene met een der agterste pooten zig staande houd op een 

 „kleen Eytje van een Hoen, 't welk in een gemeen Hoender-ey in 't opslurpen is 

 „ gevonden en uytgehaalt. 



„Aanmerkt, dat deze twee geraamtens op den andere zittende, gants geen 

 „vreemd steunsel hebben tot haar vastmaking, maar staan op haar eygé beenen", 

 „hoewel andere ontleders het contrarie gewoon zijn te doen." 



