— 19 — 



Dit inoge ook voor een groot gedeelte verklaren, waarom 

 ik de rietstokken a en c van Pamangkat, van gelijk gewigt 

 bevonden zijnde met een ongeschikt werktuig, als 5% ned. 

 ponden zwaar gewogen heb, terwijl de heer Promberg op eene 

 naauwkeurige balans het gewigt op 4.29 en 4.38 n. ponden 

 bepaalt. 



Het sap bevatte bij 2 proeven 0.125o/ o en 0.124 o / o zouten; 

 dit is uiterst weinig, en moet der suikerfabrikatie zeer voor- 

 deelig zijn. 



Bataviasch riet bevatte 0.388%, en 

 0.328%, en 

 bij eene 3 de proef 0.365% 

 Chcribonsch riet bevatte 0.216%, en 

 0.197%, en 

 bij eene 3^ proef 0.228% 

 Pamangkatsch riet c (het 



minst bedorven.) 0.125 o /o 

 Opmerkelijk, zegt de heer Puombekg, is de overeenkomst hierin, 

 die de beide borneosche rietsoorten toonen. 

 Het geheele zoutgehalte van het riet is: 

 bovenste lid 0.356 

 middelste // 0.281 



onderste // 0.660, hetgeen het bewijs 

 levert, dat het riet krachtig ontwikkeld is, en dat de aard de- 

 zer zouten, in den grond oorspronkelijk aanwezig, voor den 

 wasdom van het riet gunstig moet geweest zijn. Onder in 

 het riet is vermindering van oplosbare en toename van onop- 

 losbare zouten, boven in het riet heeft het omgekeerde plaats. 

 Aan oplosbare eiwitstof bevatte het riet slechts 0.02o/ o . Ba- 

 taviasch riet bevatte van 0.051 o / o tot 0.11 l°/o of gemiddeld 

 0.07 7o/ 

 Chcribonsch 0.03 5o/ en 



Pamangkatsch (c) 0.04.3°/o. 

 20 rietstokken, in alles gelijk aan de onderzochte, zouden, 

 volgens deze analijsen ongeveer 15 l /o n. ponden suiker be- 

 vatten (maar deze waren ook uitgezochte exemplaren, waarvan 

 IX. 16 



