leeren kennen moet men dus de zeester zelve geopend 

 hebben. (Of deze zelfde soort van Oxybeles ook in 

 Holothuriën is gevonden geworden, is mij onbekend). 

 Zooveel is dus zeker, dat het diertje het grootste 

 gedeelte van zijn leven in de maagholte dier zeesterren 

 doorbrengt , en slechts zelden zich buiten dezelve begeeft 

 (waarschijnlijk des nachts). Dat dit echter van tijd tot 

 tijd geschiedt, is mij twee keeren duidelijk gebleken, 

 toen mij vele dier zeesterren levend gebragt werden, 

 en ik 2 op den oogenblik bekwam , dat het vischje met 

 een gedeelte van zijn ligchaam nog buiten de holte van 

 de zeester, en op den oogenblik van het binnenkrui- 

 pen zich bevond. Hierdoor is het mij duidelijk gewor- 

 den dat het vischje niet altijd in de holte van de zee- 

 ster verblijft, maar tevens ook hoe het en op welke 

 wijze het naar binnen komt. Dit geschiedt langs eene 

 der sleuven welke zich aan de onderzijde der stralen 

 bevinden en naar de mondopening geleiden. Deze 

 sleuven namelijk kunnen zich door het terugtrekken 

 der ambulacra zoo ver openen, dat er ruimte ge- 

 noeg overblijft voor het slanke ligchaam van Oxybeles. 

 Hierdoor is te gelijker tijd bewezen, dat (zooals ie- 

 mand beweren wilde) het vischje niet toevallig als voed- 

 sel in de maagholte komt en door toeval in leven 

 blijft. Van een toeval kan hier geen sprake zijn. 



Snijdt men eene levende Culcita open, dan ziet men 

 dat het vischje vrij in de ligchaamsholte van het dier 

 verblijft en zich vrij beweegt. Brengt men het naar 

 buiten d. i. uit de holte van de zeester, dan ont- 

 waart men dat het onmiddellijk de door de zon be- 

 schenen plaatsen verlaat en schaduw zoekt. Laat men 

 de 2 noo; levende helften van Culcita in zeewater, dan 



