﻿B. 
  festivus 
  F. 
  voortgekomen 
  is 
  ; 
  zoo 
  kweekte 
  de 
  Heer 
  

   Tischbein 
  B. 
  laclatorius 
  uit 
  de 
  larve 
  van 
  Adimonia 
  

   ruslica 
  en 
  de 
  Heer 
  Eeissig 
  dezelfde 
  species 
  uit 
  blad- 
  

   rollers. 
  

  

  Het 
  aantal 
  soorten 
  in 
  dit 
  geslacht 
  is 
  vrij 
  groot 
  

   (Hollmgren 
  noemt 
  er 
  41). 
  Het 
  zal 
  dus 
  verstandig 
  

   zijn 
  met 
  het 
  leveren 
  van 
  eene 
  analytische 
  tabel 
  der 
  

   soorten 
  te 
  wachten 
  tot 
  eene 
  tweede 
  en 
  derde 
  plaat 
  

   een 
  zeker 
  aantal 
  daarvan 
  met 
  deze 
  eerste 
  zullen 
  

   hebben 
  afgebeeld. 
  Voorshands 
  kan 
  ik 
  volstaan 
  met 
  

   hier 
  te 
  verklaren, 
  dat 
  er 
  nog 
  geene 
  andere 
  soorten 
  

   met 
  dwarsgleuven 
  in 
  ring 
  2, 
  3 
  en 
  4 
  van 
  het 
  achter- 
  

   lijf 
  zijn 
  aangetroffen 
  dan 
  de 
  vier 
  eerst 
  afgebeelden 
  : 
  

   laetatorim, 
  albosignalus 
  , 
  nemoralis 
  en 
  muUicolor 
  , 
  en 
  

   met 
  een 
  enkel 
  woord 
  te 
  zeggen 
  over 
  fig. 
  9, 
  die 
  op 
  

   de 
  plaat 
  genoemd 
  is 
  Monticola 
  VoU. 
  

  

  De 
  soort 
  behoort 
  tot 
  de 
  groep, 
  bij 
  welke 
  geene 
  

   dwarsgleuven 
  op 
  het 
  achterlijf 
  aangetroffen 
  worden, 
  

   geene 
  areola 
  in 
  de 
  voorvleugels 
  en 
  geene 
  boven- 
  

   paneeltjes 
  op 
  den 
  metathorax. 
  De 
  diagnose 
  kan 
  

   aldus 
  luiden: 
  

  

  Bassiis 
  niger, 
  ore, 
  clijpeo 
  , 
  facie, 
  antennis 
  sublus, 
  

   maculis 
  mile 
  alas 
  et 
  sub 
  alis 
  , 
  squamuUs 
  alarum, 
  

   coxis, 
  trochanleribus 
  , 
  macula 
  apicali 
  segmenli 
  2', 
  et 
  

   fascia 
  tindulala 
  segmenli 
  3" 
  flavis 
  ; 
  pedibus 
  et 
  margi- 
  

   nibus 
  segmenlorum 
  3", 
  4" 
  el 
  5' 
  fulvis. 
  

  

  De 
  groote 
  overeenkomst 
  met 
  B. 
  bigullalus 
  Grav. 
  

   kan 
  den 
  twijfel 
  doen 
  ontstaan 
  of 
  Monlicola 
  misschien 
  

   niets 
  dan 
  eene 
  variëteit 
  van 
  deze 
  soort 
  zij. 
  Het 
  voor- 
  

   werp 
  , 
  waarnaar 
  de 
  teekening 
  vervaardigd 
  werd 
  , 
  is 
  in 
  

   Zwitserland 
  gevangen. 
  

  

  Plaat 
  2. 
  

  

  Wesmael 
  verdeelde 
  {Tentamen 
  dispositionis 
  metho- 
  

   dicae 
  Ichenumonum 
  Bclgii) 
  zijne 
  Ichneumones 
  oxypygi 
  

   in 
  verschillende 
  geslachten: 
  Erislicus 
  , 
  Eupalamus, 
  

   Chasmodes 
  , 
  Exephanes, 
  Ichneumon 
  en 
  Uoplismenus 
  , 
  

   van 
  welke 
  de 
  beide 
  eersten 
  door 
  hemzelven 
  weder 
  

   ingetrokken 
  of 
  door 
  andere 
  entomologen 
  niet 
  aan- 
  

   genomen 
  zijn. 
  Chasmodes 
  en 
  Exophanes 
  hebben 
  ge- 
  

   nade 
  gevonden, 
  ofschoon 
  de 
  generische 
  kenmerken 
  

   tamelijk 
  zwak 
  zijn. 
  Zij 
  berusten 
  hoofdzakelijk 
  op 
  

   het 
  puntig 
  uitsteken 
  van 
  het 
  achterlijf 
  bij 
  het 
  wijfje. 
  

  

  have 
  been 
  figured 
  in 
  subsequent 
  Plates. 
  Meanwhile 
  I 
  

   have 
  to 
  mention 
  here 
  that 
  in 
  this 
  Genus 
  no 
  other 
  

   sorts 
  with 
  transversal 
  gntterings 
  are 
  known 
  than 
  the 
  

   four 
  first 
  figured 
  on 
  this 
  plate, 
  viz 
  laelalorius, 
  albosi- 
  

   gnalus, 
  nemoralis 
  and 
  multicolor. 
  Finally 
  it 
  seems 
  

   necessary 
  to 
  add 
  a 
  few 
  words 
  about 
  the 
  figure 
  9 
  , 
  

   called 
  on 
  the 
  plate 
  Monticola 
  VoU. 
  

  

  This 
  species 
  belongs 
  to 
  the 
  section 
  without 
  trans- 
  

   verse 
  impressions 
  on 
  the 
  back 
  of 
  the 
  abdomen, 
  

   without 
  areolet 
  in 
  the 
  forewings 
  and 
  with 
  indistinct 
  

   areae 
  stiperiorcs 
  on 
  the 
  metathorax 
  ; 
  the 
  diagnose 
  will 
  

   sound 
  thus: 
  

  

  Bassus 
  niger, 
  ore, 
  clypeo, 
  facie, 
  antennis 
  subtus, 
  

   maculis 
  ante 
  alas 
  el 
  sub 
  alls, 
  squamulis 
  alarum 
  , 
  coxis, 
  

   trochanleribus, 
  macula 
  apicali 
  segmenli 
  2' 
  el 
  fascia 
  

   undulata 
  segmenli 
  3" 
  flavis, 
  pedibus 
  el 
  marginibus 
  se- 
  

   gmenlorum 
  S", 
  4' 
  et 
  5' 
  fulvis. 
  

  

  The 
  great 
  likeness 
  with 
  B. 
  bigullalus 
  Grav. 
  may 
  

   perhaps 
  raise 
  a 
  doubt 
  if 
  Monlicola 
  is 
  not 
  a 
  variety 
  

   of 
  this 
  species 
  only, 
  which 
  may 
  be 
  determined 
  by 
  

   breeding. 
  The 
  specimen 
  from 
  which 
  the 
  figure 
  was 
  

   drawn, 
  was 
  caught 
  in 
  Switserland. 
  

  

  Plate 
  2. 
  

  

  Wesmael 
  divided 
  in 
  his 
  Tentamen 
  dispositionis 
  me- 
  

   thodicae 
  Ichneumonum 
  Belgii 
  his 
  Ichneumones 
  oxypygi 
  

   in 
  several 
  Genera, 
  viz 
  Eristicus, 
  Eupulamus, 
  Chas- 
  

   modes, 
  Exephanes, 
  Ichneumon 
  and 
  Hoplismenus 
  , 
  of 
  

   which 
  the 
  first 
  was 
  afterwards 
  retracted 
  by 
  himself, 
  

   the 
  second 
  not 
  accepted 
  by 
  other 
  Hymenopterologists. 
  

   Chasmodes, 
  on 
  the 
  contraiy, 
  and 
  Exophanes 
  were 
  accep- 
  

   ted, 
  notwithstanding 
  the 
  weakness 
  of 
  their 
  generic 
  

   characters. 
  They 
  consist 
  cheifly 
  in 
  the 
  greater 
  pro- 
  

   traction 
  of 
  the 
  female 
  abdomen. 
  Chasmodes 
  has 
  the 
  

  

  