﻿Plaat 
  e. 
  

  

  In 
  de 
  Ichnemnonolocjia 
  Ewopa-ea 
  van 
  Gravenhorst 
  

   vinden 
  wij 
  bet 
  groote 
  geslacht 
  Cryplus 
  , 
  het 
  vijfde 
  

   in 
  de 
  rangorde 
  van 
  zijn 
  werk, 
  in 
  12 
  onderdeelen 
  

   verdeeld 
  , 
  waaraan 
  hij 
  den 
  naam 
  Familien 
  toekende 
  , 
  

   geheel 
  tegen 
  onze 
  tegenwoordige 
  wijze 
  van 
  rang- 
  

   schikking 
  in 
  , 
  bij 
  welke 
  eene 
  familie 
  op 
  bet 
  voet- 
  

   spoor 
  van 
  Latreille 
  eene 
  vereeniging 
  van 
  Genera 
  

   uitmaakt. 
  De 
  geschiedenis 
  dier 
  familien, 
  wordt 
  ons 
  

   door 
  E. 
  L. 
  Taschenberg 
  in 
  zijn 
  opstel 
  „ 
  Die 
  Schlupf- 
  

   wespenfamilie 
  Cri/plides" 
  (Zeilschr. 
  für 
  die 
  (jesamm- 
  

   ten 
  JSaiitrivissenschaften 
  1865, 
  n". 
  1, 
  2) 
  verhaald. 
  

   Na 
  afscheiding 
  van 
  5 
  dier 
  afdeelingen 
  , 
  die 
  of 
  niet 
  

   tot 
  de 
  Europeesche 
  Fauna 
  behoorden 
  of 
  naar 
  andere 
  

   familien 
  moesten 
  overgebragt 
  worden, 
  bleven 
  er 
  

   zeven 
  over, 
  waarvan 
  het 
  geslacht 
  Crypltts 
  de 
  voor- 
  

   naamste 
  was. 
  

  

  In 
  dit 
  geslacht 
  echter 
  bevindt 
  zich 
  een 
  aantal 
  van 
  

   meer 
  dan 
  100 
  soorten 
  — 
  de 
  Catalogus 
  van 
  Kirchner 
  

   noemt 
  er 
  170 
  — 
  , 
  waarvan 
  velen 
  door 
  bijzondere 
  

   kenteekenen 
  zich 
  tot 
  natuurlijke 
  groepen 
  vereenigen. 
  

   Reeds 
  Taschenberg 
  1. 
  1. 
  zonderde 
  van 
  het 
  geslacht 
  

   Crypltis 
  de 
  geslachten 
  Linoceras 
  en 
  Brachycentrus 
  

   af, 
  doch 
  C. 
  G. 
  Thomson 
  ging 
  in 
  zijn 
  „ 
  Försök 
  till 
  

   gruppering 
  och 
  beskrifning 
  af 
  Crypti" 
  (Opuscula 
  

   eniomologtca, 
  Fase. 
  V) 
  veel 
  verder 
  en 
  verdeelde 
  zijn' 
  

   Tribus 
  Cryptiua 
  in 
  14 
  verschillende 
  groepen, 
  die 
  hij 
  

   tot 
  den 
  rang 
  van 
  geslachten 
  verheft. 
  Het 
  is 
  hier 
  de 
  

   plaats 
  niet 
  om 
  over 
  dit 
  werk 
  eene 
  critiek 
  uit 
  te 
  

   spreken 
  , 
  maar 
  ik 
  mag 
  toch 
  niet 
  verzwijgen 
  dat 
  som- 
  

   mige 
  onderscheidingen 
  mij 
  voorkomen 
  niet 
  die 
  waarde 
  

   te 
  hebben 
  , 
  dat 
  zij 
  goede 
  geslachtskenmerken 
  ople- 
  

   veren. 
  De 
  tijd, 
  dat 
  is 
  het 
  oordeel 
  van 
  na 
  ons 
  komende 
  

   entomologen 
  , 
  zal 
  hieromtrent 
  uitspraak 
  moeten 
  doen. 
  

  

  Het 
  geslacht 
  Linoceras 
  is 
  mijns 
  inziens 
  teregt 
  van 
  

   Cryplus 
  afgescheiden. 
  Het 
  stompe 
  eind 
  der 
  sprieten 
  

   bij 
  het 
  wijfje 
  en 
  vooral 
  de 
  slanke 
  vorm 
  van 
  het 
  

   eerste 
  segment 
  van 
  bet 
  achterlijf, 
  gevoegd 
  bg 
  de 
  

   lengte 
  der 
  acbterpooten 
  , 
  waarbij 
  nog 
  komt 
  dat 
  de 
  

   benedenader 
  van 
  de 
  discocubitaalcel 
  geen' 
  hoek 
  

   maakt 
  en 
  geen 
  uitsteeksel 
  heeft, 
  zijn 
  voldoende 
  ken- 
  

   merken. 
  Behalve 
  de 
  afgebeelde 
  soort 
  Macrobatus 
  Grav. 
  

  

  Plate 
  6. 
  

  

  In 
  Gravenhorst's 
  Ichncumomdocjia 
  Europnea 
  we 
  

   find 
  the 
  great 
  Genus 
  Cryplus 
  , 
  fifth 
  in 
  the 
  series 
  of 
  bis 
  

   work, 
  divided 
  in 
  12 
  groups, 
  to 
  which 
  the 
  author 
  

   assigned 
  the 
  name 
  of 
  Families 
  , 
  quite 
  contrary 
  to 
  our 
  

   modern 
  manner 
  of 
  classification, 
  in 
  which, 
  after 
  

   the 
  example 
  of 
  Latreille 
  a 
  family 
  forms 
  a 
  combi- 
  

   nation 
  of 
  genera. 
  The 
  history 
  of 
  those 
  Graven- 
  

   horst 
  families 
  is 
  given 
  by 
  E. 
  L. 
  Taschenberg 
  in 
  

   his 
  Memoir 
  on 
  the 
  „ 
  Schlupfwespenfamilie 
  Cryp- 
  

   tides" 
  (in 
  Zeilschrifl 
  fitr 
  die 
  gesammlen 
  Nalunvis- 
  

   senschaflen 
  1865, 
  n". 
  1, 
  2). 
  After 
  the 
  elimination 
  

   of 
  five 
  of 
  those 
  groups, 
  that 
  either 
  did 
  not 
  belong 
  

   to 
  the 
  Fauna 
  of 
  Europe, 
  or 
  ought 
  to 
  be 
  refered 
  to 
  

   other 
  families, 
  there 
  remained 
  seven, 
  among 
  which 
  

   the 
  Genus 
  Cryplus 
  s. 
  s. 
  was 
  predominant. 
  

  

  Now 
  this 
  genus 
  contained 
  more 
  than 
  a 
  hundred 
  

   species 
  — 
  the 
  catalogue 
  of 
  Kirchner 
  enumerates 
  

   a 
  total 
  of 
  170 
  — 
  many 
  of 
  which 
  in 
  parti- 
  

   culars 
  appear 
  to 
  stand 
  in 
  very 
  near 
  relationship 
  

   to 
  one 
  another 
  and 
  diifer 
  by 
  them 
  from 
  the 
  rest. 
  Tas- 
  

   chenberg 
  already 
  separated 
  (/. 
  /.) 
  from 
  the 
  Genus 
  

   Cryplus 
  both 
  the 
  genera 
  Linoceras 
  and 
  Brachycen- 
  

   trus, 
  but 
  a 
  larger 
  division 
  was 
  proposed 
  by 
  C. 
  G. 
  

   Thomson 
  in 
  his 
  „ 
  Försölc 
  till 
  gruppering 
  och 
  beskrifl- 
  

   ning 
  af 
  Crypti" 
  (Opuscula 
  entomologica 
  , 
  Fasc. 
  V). 
  

  

  There 
  he 
  divides 
  his 
  Tribus 
  Crijptina 
  iuto 
  14 
  

   different 
  groups, 
  which 
  he 
  raises 
  to 
  the 
  rank 
  of 
  

   genera. 
  It 
  is 
  not 
  here 
  the 
  place 
  to 
  insert 
  a 
  criticism 
  

   on 
  Thomson's 
  book, 
  but 
  I 
  cannot 
  conceal 
  my 
  opi- 
  

   nion, 
  that 
  some 
  of 
  his 
  distinctions 
  have 
  not 
  the 
  

   importance 
  required 
  to 
  make 
  them 
  due 
  generic 
  

   criteriums. 
  Time, 
  that 
  is 
  to 
  say 
  the 
  judgment 
  of 
  

   later 
  entomologists, 
  will 
  decide 
  the 
  question. 
  

  

  The 
  genus 
  Linoceras 
  seems 
  to 
  be 
  rightly 
  separated 
  

   from 
  Cryplus. 
  The 
  blunt 
  ending 
  of 
  the 
  antennae 
  in 
  

   the 
  female, 
  the 
  slender 
  form 
  of 
  the 
  first 
  abdominal 
  

   segment 
  in 
  both 
  sexes 
  and 
  the 
  greater 
  length 
  of 
  

   the 
  posterior 
  legs, 
  together 
  with 
  the 
  fact 
  that 
  the 
  

   undernerve 
  of 
  the 
  disco-cubital 
  cell 
  offers 
  neither 
  an 
  

   angle 
  nor 
  a 
  projecting 
  veinlet, 
  are 
  in 
  my 
  opinion, 
  

   sufBcient 
  generic 
  characters. 
  Besides 
  the 
  species 
  

  

  2 
  

  

  