﻿Plaat 
  1. 
  

  

  Het 
  geslacht 
  fiassus 
  werd 
  door 
  Fallen 
  in 
  1813 
  in 
  

   zijn 
  „ 
  Specimen 
  uovam 
  Hymenoptera 
  disponendi 
  

   methodum 
  exhibens 
  " 
  opgesteld. 
  Den 
  naam 
  van 
  het 
  

   geslacht 
  treft 
  men 
  echter 
  reeds 
  in 
  Fabricius' 
  in 
  1804 
  

   uitgegeven 
  Syst&na 
  Piezatorum 
  aan, 
  doch 
  het 
  zamen- 
  

   geflanste 
  en 
  zeer 
  verwarde 
  Genus 
  van 
  den 
  Kieler 
  

   hoogleeraar 
  heeft 
  niets 
  te 
  maken 
  noch 
  met 
  dat 
  van 
  

   Fallen, 
  noch 
  met 
  dat 
  van 
  Gra 
  venhorst, 
  Stephens 
  

   of 
  Holmgren. 
  

  

  Wij 
  nemen 
  hier 
  natuurlijk 
  het 
  geslacht 
  op 
  in 
  de 
  

   nieuwe 
  beteekenis 
  en 
  bevinden 
  dan 
  dat 
  het 
  zich 
  van 
  

   alle 
  andere 
  geslachten 
  uit 
  de 
  groep 
  der 
  Tryphonen 
  

   (zie 
  Conspectus 
  familianim 
  in 
  de 
  Moiiographia 
  Tnj- 
  

   phonidmn 
  Sueciae 
  van 
  laatstgenoemden 
  schrijver 
  of 
  

   het 
  weik 
  van 
  Dr. 
  Taschenberg 
  ' 
  gemakkelijk 
  laat 
  

   afzonderen 
  door 
  het 
  onderzoek 
  der 
  bovenkaken. 
  Deze 
  

   toch 
  — 
  verg. 
  fïg. 
  1 
  c. 
  — 
  hebben 
  hunnen 
  boventand 
  

   door 
  eene 
  inkeeping 
  in 
  tweeën 
  verdeeld, 
  zoodat 
  de 
  

   kaak 
  drie 
  tandjes 
  schijnt 
  te 
  bezitten. 
  

  

  De 
  kenmerken 
  van 
  het 
  geslacht 
  zijn 
  overigens 
  de 
  

   volgenden 
  : 
  

  

  De 
  kop 
  breeder 
  dan 
  diep, 
  met 
  afgescheiden 
  kop- 
  

   schildje. 
  De 
  sprieten 
  draadvormig 
  van 
  vele 
  leedjes, 
  

   bet 
  eerste 
  bekervormig, 
  scheef 
  afgesneden 
  , 
  het 
  tweede 
  

   veel 
  kleiner, 
  half 
  in 
  het 
  eerste 
  verborgen, 
  knopvor- 
  

   mig, 
  het 
  derde 
  cylindrisch, 
  veel 
  langer 
  dan 
  het 
  vol- 
  

   gende 
  en 
  smal 
  aan 
  de 
  basis, 
  de 
  overigen 
  cylindrisch 
  

   langzamerhand 
  in 
  lengte 
  afnemende 
  (zie 
  1 
  d.). 
  Het 
  

   borststuk 
  kort 
  , 
  gedrongen 
  , 
  op 
  den 
  rug 
  bol. 
  Het 
  

   achterlijf 
  breed 
  aanzittend 
  van 
  5 
  of 
  6 
  ringen, 
  soms 
  

   van 
  dwavsgleuven 
  voorzien 
  (zie 
  1 
  b.) 
  , 
  het 
  eerste 
  

   segment 
  nagenoeg 
  altijd 
  op 
  den 
  rug 
  door 
  twee 
  kieltjes 
  

   in 
  de 
  lengte 
  gekenmerkt. 
  De 
  legboor 
  zeer 
  kort. 
  De 
  

   achterscheenen 
  aan 
  het 
  eind 
  met 
  twee 
  doorntjes 
  ge- 
  

   wapend. 
  

  

  Van 
  eenigen 
  der 
  gewoonste 
  soorten 
  van 
  Bassus 
  

   is 
  het 
  sedert 
  lang 
  bekend 
  dat 
  zij 
  in 
  de 
  larven 
  van 
  

   Syrphus-vliegen 
  leven, 
  zoo 
  b. 
  v. 
  B. 
  laelalorius 
  in 
  

   Syr/ilius 
  Pinasiri 
  , 
  doch 
  men 
  vindt 
  ook 
  opgegeven 
  

   dat 
  Bassus-larven 
  in 
  insecten 
  van 
  andere 
  orden 
  huizen. 
  

   Zoo 
  geeft 
  Heeger 
  in 
  de 
  Is 
  is 
  voor 
  1848 
  p. 
  986 
  aan 
  , 
  

   dat 
  uit 
  de 
  rups 
  van 
  Hel 
  iodines 
  Roeseüa 
  L., 
  welke 
  

   op 
  Blitum 
  virgatum, 
  Spinacia, 
  Chenopodium 
  en 
  

   Atriplex 
  leeft, 
  bij 
  hem 
  onder 
  andere 
  parasiten 
  ook 
  

  

  ' 
  Dr. 
  R. 
  I.. 
  Taschenberg 
  , 
  Die 
  Hijmenepteren 
  Deuischlands 
  nach 
  

   ihren 
  Gaüungcn 
  analyiiaeh 
  iusammengestellt 
  , 
  Leipzig 
  1866 
  , 
  in 
  8vo. 
  

  

  Plate 
  1. 
  

  

  The 
  Genus 
  Bassus 
  was 
  created 
  by 
  Fallen 
  in 
  1813 
  

   in 
  his 
  „ 
  Specimen 
  novam 
  Hymenoptera 
  disponendi 
  

   methodum 
  exhibens 
  ", 
  though 
  the 
  name 
  , 
  it 
  is 
  true, 
  may 
  

   be 
  already 
  found 
  in 
  1804 
  in 
  the 
  Sijslema 
  Piezalorum 
  of 
  

   Fabricius, 
  but 
  the 
  wonderfully 
  unsettled 
  and 
  much 
  

   confused 
  Genus 
  of 
  the 
  Kilian 
  Professor 
  is 
  as 
  far 
  distant 
  

   from 
  the 
  Genus 
  Bassus 
  of 
  Fallen, 
  as 
  it 
  is 
  from 
  those 
  

   of 
  Gravenhorst, 
  Stephens 
  or 
  Holmgren. 
  

  

  We 
  take 
  here 
  the 
  Genus 
  Bassus 
  in 
  the 
  modem 
  signi- 
  

   fication 
  and 
  recognize 
  that 
  it 
  differs 
  from 
  all 
  other 
  

   Genera 
  in 
  the 
  section 
  Tryphonidae 
  (vide 
  Conspectus 
  

   familiarum 
  in 
  the 
  Monographia 
  Tryphonidum 
  Sueciae 
  

   of 
  Holmgren 
  or 
  the 
  valuable 
  handbook 
  of 
  Taschen- 
  

   berg 
  ' 
  ) 
  by 
  the 
  form 
  of 
  the 
  mandibles 
  — 
  see 
  fig. 
  1 
  c. 
  — 
  

   which 
  have 
  the 
  superior 
  tooth 
  scinded 
  in 
  two, 
  so 
  that 
  

   the 
  mandibles 
  seem 
  to 
  offer 
  three 
  teeth 
  each. 
  

  

  The 
  characters 
  of 
  the 
  Genus, 
  otherwise, 
  are 
  the 
  

   following. 
  Head 
  broader 
  than 
  deep, 
  with 
  separated 
  

   clypeus. 
  Antennae 
  filiform 
  of 
  many 
  articles 
  , 
  the 
  first 
  

   cupshaped, 
  awry 
  at 
  the 
  end, 
  the 
  second 
  much 
  smal- 
  

   ler, 
  half 
  inserted 
  in 
  the 
  first, 
  buttonshaped 
  , 
  the 
  third 
  

   cylindrical 
  , 
  much 
  longer 
  than 
  the 
  following 
  and 
  nar- 
  

   row 
  at 
  the 
  base, 
  the 
  others 
  cylindrical 
  also 
  but 
  di- 
  

   minishing 
  gradually 
  in 
  size 
  (vide 
  fig. 
  1 
  d.). 
  Thorax 
  

   short, 
  rather 
  buckiy. 
  Abdomen 
  broadly 
  sessile 
  of 
  5 
  

   or 
  6 
  segments, 
  sometimes 
  divided 
  by 
  transversal 
  im- 
  

   pressions 
  (vid. 
  fig. 
  1/'), 
  the 
  first 
  of 
  them 
  nearly 
  always 
  

   traversed 
  longitudinally 
  by 
  two 
  elevated 
  lines. 
  Ovipositor 
  

   very 
  short. 
  Posterior 
  tibiae 
  with 
  two 
  spurs 
  at 
  the 
  tip. 
  

  

  Of 
  some 
  of 
  the 
  commonest 
  species 
  of 
  Bassus 
  it 
  has 
  

   been 
  noticed 
  long 
  ago 
  that 
  they 
  are 
  parasitical 
  to 
  the 
  

   larvae 
  of 
  the 
  Dipterous 
  Genus 
  Si/rplnis, 
  as 
  for 
  instance 
  

   B. 
  laelalorius 
  in 
  S. 
  Pinastri; 
  but 
  it 
  is 
  moreover 
  proved 
  

   that 
  the 
  larvae 
  of 
  Bassus 
  live 
  also 
  in 
  larvae 
  of 
  other 
  

   orders. 
  Thus 
  Heeger 
  in 
  the 
  Isis 
  for 
  1848, 
  p. 
  986 
  

   mentions 
  that 
  out 
  of 
  the 
  caterpillar 
  of 
  Heliodines 
  

   Boesella 
  L. 
  amongst 
  other 
  parasites 
  also 
  came 
  forth 
  

   B. 
  festivus 
  F.; 
  so 
  Tischbein 
  bred 
  B. 
  laelalorius 
  from 
  

   the 
  larva 
  of 
  Adimonia 
  ruslica 
  and 
  Reissig 
  the 
  same 
  

   insect 
  out 
  of 
  Tortrices. 
  

  

  The 
  number 
  of 
  species 
  in 
  this 
  Genus 
  is 
  very 
  great 
  ; 
  

   Holmgren 
  enumerates 
  41 
  , 
  Marshall's 
  Catalogue 
  40. 
  

   Hence 
  it 
  will 
  be 
  found 
  prudent 
  to 
  wait 
  arranging 
  

   an 
  analytical 
  table 
  of 
  the 
  species 
  till 
  more 
  of 
  them 
  

  

  ' 
  Dr. 
  E. 
  T.. 
  Taschenberg, 
  Die 
  Hymenopteren 
  Deutschlaods 
  nach 
  ihrcu 
  

   Gattungen 
  analytisch 
  zusamraengcstellt. 
  I.eipz. 
  1866, 
  in-S». 
  

  

  