﻿43 
  

  

  Plaat 
  27. 
  

  

  Vau 
  het 
  geslacht 
  Ambhjteles 
  Wesm. 
  heb 
  ik 
  op 
  

   Plaat 
  7 
  reeds 
  eenige 
  soorten 
  afgebeeld 
  eu 
  in 
  deu 
  

   daarbij 
  behoorenden 
  text 
  de 
  caracters 
  van 
  het 
  ge- 
  

   slacht 
  uit 
  een 
  gezet 
  eu 
  tevens 
  met 
  een 
  woord 
  van 
  

   de 
  levenswijze 
  der 
  soorten 
  gewaagd 
  ; 
  ik 
  behoef 
  dus 
  

   hier 
  niet 
  op 
  die 
  beide 
  punten 
  terug 
  te 
  komen. 
  In 
  

   deze 
  plaat 
  zijn 
  nog 
  drie 
  andere 
  soorten 
  voorgesteld 
  , 
  

   waarvan 
  de 
  twee 
  eersten 
  in 
  de 
  vrouwelijke 
  sexe 
  

   zeer 
  na 
  aan 
  elkander 
  verwant 
  (van 
  Johansoni 
  Holmgr. 
  

   is 
  het 
  mannetje 
  nog 
  niet 
  bekend). 
  Het 
  verschil 
  

   tusschen 
  de 
  genoemde 
  soort 
  ? 
  en 
  Occisurkts 
  F. 
  j 
  

   komt 
  op 
  de 
  volgende 
  punten 
  neer: 
  1" 
  is 
  de 
  kop 
  

   bij 
  Jolt. 
  minder 
  breed 
  van 
  onder 
  en 
  de 
  zoom 
  der 
  

   wangen 
  niet 
  bol 
  uitgebogen 
  ; 
  2" 
  zijn 
  de 
  sprieten 
  

   driekleurig 
  (zie 
  fig 
  3*) 
  terwijl 
  zij 
  bij 
  Occ. 
  eenvoudig 
  

   zwart 
  zijn, 
  omgeven 
  door 
  een 
  witten 
  band; 
  3" 
  ont- 
  

   breekt 
  bij 
  Joh. 
  het 
  witte 
  streepje 
  onder 
  de 
  vleugel- 
  

   basis; 
  40 
  zijn 
  de 
  witte 
  vlekjes 
  aan 
  den 
  rand 
  der 
  

   laatste 
  achterlijfsringen 
  witter, 
  korter 
  en 
  spoelvormig 
  

   (verg. 
  3° 
  met 
  2°). 
  De 
  laatstgenoemde 
  soort 
  is 
  tot 
  

   heden 
  alleen 
  uit 
  Zweden 
  bekend, 
  maar 
  ook 
  Ambl. 
  

   iiidocilis 
  Wesm., 
  ofschoon 
  mede 
  uit 
  België 
  bekend, 
  

   schijnt 
  onder 
  de 
  zeldzaamste 
  soorten 
  te 
  behooren. 
  

  

  Het 
  geslacht 
  Hepiopelmus 
  Wesm. 
  staat 
  in 
  de 
  

   systematische 
  rangschikking 
  zeer 
  nabij 
  Ainblyleles 
  

   en 
  verschilt 
  zelfs 
  in 
  zoo 
  weinig 
  opzigten 
  dat 
  men 
  

   met 
  grond 
  vragen 
  mag 
  of 
  het 
  wel 
  noodzakelijk 
  ge- 
  

   rekend 
  moet 
  worden 
  beiden 
  van 
  elkander 
  af 
  te 
  

   scheiden. 
  Het 
  onderscheid 
  komt 
  hierop 
  neder 
  dat 
  

   de 
  tarsen 
  bij 
  het 
  laatstgenoemde 
  geslacht 
  borstcl- 
  

   achtig 
  zijn 
  aan 
  de 
  onderzijde, 
  terwijl 
  zij 
  bij 
  Hepio- 
  

   pelmus 
  viltachtig 
  zijn, 
  en 
  dat 
  wel 
  bij 
  sommige 
  

   soorten 
  alleen 
  bg 
  het 
  wijfje. 
  Ambhjteles 
  heeft 
  iels 
  

   meer 
  dan 
  40 
  species 
  en 
  Hepiopelmus 
  slechts 
  drie; 
  

   het 
  is 
  dus 
  ook 
  niet 
  de 
  overgroote 
  menigte 
  van 
  soorten 
  

   in 
  een 
  geslacht 
  die 
  aanleiding 
  gaf 
  en 
  tot 
  veront- 
  

   schuldiging 
  kan 
  dienen 
  voor 
  deze 
  verbrokkeling. 
  

   De 
  mannetjes 
  van 
  beide 
  door 
  ons 
  afgebeelde 
  soorten 
  

   zijn 
  zeer 
  sierlijke 
  dieren 
  , 
  wier 
  sprieten 
  in 
  het 
  midden 
  

   verdikt 
  en 
  zelfs 
  min 
  of 
  meer 
  gezaagd 
  zijn. 
  Bij 
  fig. 
  

   5" 
  is 
  de 
  benedenhelft 
  voorgesteld 
  van 
  den 
  voel- 
  

   spriet 
  van 
  Hep. 
  leucosügmus 
  Grav. 
  <?, 
  merkwaardig 
  

   door 
  het 
  witte 
  streepje 
  dat 
  aan 
  de 
  binnenzijde 
  loopt 
  , 
  

   terwijl 
  het 
  overige 
  gedeelte 
  van 
  de 
  spriet 
  zwart 
  is. 
  

  

  Eindelijk 
  ziet 
  men 
  op 
  het 
  beneden-gedeelte 
  van 
  

  

  Plate 
  27. 
  

  

  I 
  did 
  give 
  already 
  on 
  Plate 
  7 
  some 
  figures 
  of 
  

   species 
  of 
  the 
  genus 
  Amblyleles 
  Wesm. 
  and 
  in 
  the 
  

   text 
  belonging 
  to 
  it, 
  I 
  expounded 
  the 
  characters 
  

   of 
  that 
  genus 
  and 
  told 
  something 
  about 
  its 
  biology; 
  

   so 
  I 
  don't 
  want 
  here 
  to 
  return 
  to 
  the 
  matter 
  again. 
  

   Now 
  on 
  this 
  Plate 
  27 
  three 
  more 
  species 
  of 
  Amblijlelcs 
  

   are 
  figured, 
  of 
  which 
  the 
  two 
  foremost 
  ones 
  are 
  

   very 
  nearly 
  related 
  to 
  each 
  other 
  in 
  the 
  female 
  

   sex, 
  the 
  male 
  of 
  Ambl. 
  Johansoni 
  Holmgr. 
  remaining 
  

   still 
  undetected. 
  The 
  difference 
  between 
  the 
  menti- 
  

   oned 
  species 
  $ 
  and 
  Occisorius 
  F. 
  ? 
  consists 
  in 
  the 
  

   following 
  points: 
  1° 
  the 
  head 
  of 
  Joh. 
  is 
  less 
  broad 
  

   in 
  the 
  underpart 
  , 
  and 
  the 
  edge 
  of 
  the 
  cheeks 
  is 
  not 
  

   bloated; 
  2" 
  the 
  antennae 
  are 
  tricolorous 
  (vid. 
  fig. 
  

   S"*), 
  whilst 
  in 
  Occ. 
  they 
  are 
  only 
  black 
  with 
  a 
  

   white 
  band; 
  3° 
  in 
  Joh. 
  the 
  white 
  line 
  under 
  the 
  

   base 
  of 
  the 
  wings 
  is 
  missing; 
  4° 
  the 
  white 
  streaks 
  

   at 
  the 
  margin 
  of 
  the 
  last 
  abdominal 
  segments 
  are 
  purer 
  

   of 
  tint, 
  shorter 
  and 
  rather 
  fusiform 
  (compare 
  3' 
  

   with 
  2"). 
  Till 
  this 
  day 
  Ambl. 
  Johansoni 
  has 
  only 
  be 
  

   caught 
  in 
  Sweden 
  , 
  but 
  ludocilis 
  Wesm. 
  too 
  , 
  though 
  

   found 
  there 
  and 
  likewise 
  in 
  Belgium 
  , 
  seems 
  to 
  range 
  

   amongst 
  the 
  rarest 
  Ichneumonides. 
  

  

  The 
  genus 
  Hepiopelmus 
  Wesm. 
  stands 
  in 
  systematic 
  

   arrangement 
  very 
  near 
  Amblyleles 
  and 
  even 
  differs 
  

   from 
  it 
  in 
  such 
  slight 
  respects 
  that 
  we 
  are 
  inclined 
  

   to 
  ask 
  whether 
  there 
  was 
  sufficient 
  necessitj^ 
  for 
  

   separating 
  them 
  from 
  each 
  other. 
  The 
  recognised 
  

   point 
  of 
  disparity 
  is 
  that 
  the 
  tarsi 
  on 
  the 
  underside 
  

   in 
  the 
  latter 
  genus 
  are 
  covered 
  with 
  bristles 
  , 
  while 
  

   they 
  are 
  feltlike 
  in 
  Hepiopelmus 
  , 
  and 
  even 
  only 
  so 
  

   in 
  the 
  females 
  of 
  a 
  certain 
  number 
  of 
  species. 
  Ambly- 
  

   leles 
  numbers 
  some 
  forty 
  species 
  and 
  Hepiopelmus 
  

   only 
  three 
  ; 
  whence 
  follows 
  that 
  it 
  is 
  not 
  the 
  excessive 
  

   number 
  of 
  species 
  which 
  led 
  to 
  the 
  parcelling 
  or 
  can 
  

   excuse 
  it. 
  The 
  males 
  of 
  both 
  the 
  species, 
  depicted 
  

   in 
  our 
  table 
  , 
  are 
  very 
  pretty 
  insects 
  , 
  whose 
  antennae 
  

   are 
  somewhat 
  enlarged 
  and 
  subserriform 
  in 
  the 
  middle. 
  

   Fig. 
  5" 
  represents 
  the 
  basal 
  part 
  of 
  an 
  antenna 
  of 
  

   Hep. 
  leucosligmus 
  Grav. 
  <? 
  , 
  distinguished 
  by 
  the 
  white 
  

   streak 
  that 
  runs 
  along 
  the 
  underside, 
  while 
  the 
  

   rest 
  is 
  black. 
  

  

  The 
  lower 
  part 
  of 
  the 
  plate 
  shows 
  two 
  species 
  

   belonging 
  to 
  the 
  Genus 
  Listrodromus 
  Wesm. 
  or 
  per- 
  

   haps 
  according 
  to 
  modern 
  view 
  to 
  the 
  genus 
  i\eulypus 
  

  

  