﻿47 
  

  

  vrij 
  hoog 
  in 
  het 
  noorden 
  voor, 
  zoo 
  dat 
  eenigen 
  

   daarvan 
  wel 
  een 
  plaatsje 
  verdienen 
  in 
  dit 
  vrerk. 
  

   Men 
  herkent 
  hen 
  terstond 
  aan 
  hunne 
  dikke, 
  ge- 
  

   zwollen 
  achterdijen 
  en 
  aan 
  de 
  krom 
  gebogen 
  dikke 
  

   scheenen 
  , 
  die 
  in 
  rust 
  daar 
  zoo 
  naauw 
  tegen 
  aan- 
  

   gesloten 
  liggen, 
  dat 
  men 
  bezwaarlijk 
  de 
  tandjes 
  der 
  

   dyen 
  onderscheiden 
  en 
  tellen 
  kan. 
  Er 
  bestaan 
  twee 
  

   verdeelingen 
  der 
  geslachten 
  van 
  deze 
  groep, 
  die 
  

   van 
  Fürster 
  en 
  van 
  Thomson; 
  de 
  laatste 
  kan 
  ik 
  op 
  

   dit 
  oogenblik 
  niet 
  ter 
  vergelijking 
  naslaan 
  , 
  daar 
  

   mij 
  het 
  werk 
  van 
  genoemden 
  schrijver 
  over 
  de 
  

   Pteroraaliniden 
  van 
  Zweden 
  ontbreekt, 
  maar 
  ik 
  her- 
  

   inner 
  mij 
  dat 
  toen 
  ik 
  het 
  in 
  handen 
  had 
  , 
  zijne 
  

   indeeling 
  mij 
  niet 
  beviel 
  en 
  dat 
  ik 
  besloot 
  mij 
  aan 
  

   die 
  van 
  Förster 
  te 
  blijven 
  houden. 
  Deze 
  is 
  zeer 
  een- 
  

   voudig 
  : 
  

  

  rt. 
  Kop 
  bestekeld 
  Dirrhinus 
  Dalm. 
  

  

  aa. 
  Kop 
  zonder 
  stekels. 
  

  

  b. 
  Achterlijfssteel 
  zeer 
  lang 
  . 
  . 
  S 
  m 
  i 
  c 
  r 
  a 
  Spin. 
  

   bb. 
  „ 
  kort. 
  

  

  c. 
  Sprieten 
  op 
  het 
  midden 
  van 
  

  

  het 
  voorhoofd 
  ingeplant 
  . 
  . 
  C 
  h 
  a 
  1 
  c 
  i 
  s 
  F. 
  

  

  cc. 
  Sprieten 
  even 
  boven 
  den 
  

  

  mond 
  ingeplant 
  Halticella 
  Spin. 
  

  

  Het 
  laatste 
  geslacht 
  kan 
  des 
  noods 
  vervallen, 
  daar 
  

   het 
  onderscheid 
  van 
  de 
  inplanting 
  der 
  sprieten 
  van 
  

   geringe 
  waarde 
  is. 
  Het 
  is 
  mijns 
  inziens 
  bespottelijk, 
  

   wegens 
  zeker 
  prioriteitsiegt 
  te 
  schrijven 
  Smiera 
  in 
  

   plaats 
  van 
  S)nicra, 
  daar 
  de 
  e 
  kennelijk 
  eene 
  druk- 
  

   fout 
  is 
  voor 
  c. 
  Smiera 
  toch 
  heeft 
  geene 
  beteekenis 
  

   in 
  welke 
  taal 
  ook 
  

  

  Het 
  geslacht 
  Perilampus 
  Latr. 
  behoort 
  tot 
  eene 
  

   geheel 
  andere 
  groep 
  der 
  Pteromalinen, 
  uitmakende 
  

   de 
  9" 
  subfamilie 
  bij 
  Förster 
  en 
  waarvan 
  de 
  meeste 
  

   soorten 
  door 
  zeer 
  blinkend 
  metallieke 
  liverei 
  uitge- 
  

   monsterd 
  zijn. 
  

  

  Wat 
  de 
  biologie 
  der 
  afgebeelde 
  soorten 
  betreft, 
  

   ik 
  herinner 
  mij 
  ergens 
  gelezen 
  te 
  hebben 
  dat 
  Smiera 
  

   sispes 
  L. 
  de 
  parasiet 
  is 
  van 
  een 
  der 
  Stratiomyden 
  , 
  

   't 
  geen 
  ik 
  gereedelijk 
  kan 
  aannemen 
  daar 
  de 
  imago 
  

   gewoonlijk 
  op 
  riet 
  gevangen 
  wordt; 
  voorts 
  schrijft 
  

   Boyer 
  de 
  Fonscolombe 
  dat 
  hij 
  Chalets 
  ftavipes 
  op- 
  

   kweekte 
  uit 
  de 
  pop 
  van 
  een 
  Lepidopteron. 
  Perilampus 
  

   auralus 
  Dalm. 
  werd 
  door 
  Lichtenstein 
  verkregen 
  uit 
  

   het 
  cocon 
  van 
  Crabro 
  vagus 
  of 
  rubicola 
  en 
  Per. 
  violaceus 
  

   werd 
  door 
  den 
  Heer 
  Reissig 
  uit 
  een 
  tonnetje 
  ge- 
  

   kweekt 
  dat 
  vrij 
  aan 
  een 
  draad 
  opgehangen 
  was 
  

   onder 
  de 
  overblijfselen 
  van 
  eene 
  Tortrix-rups 
  , 
  waar- 
  

  

  are 
  to 
  be 
  found 
  at 
  a 
  rather 
  high 
  latitude, 
  so 
  that 
  

   their 
  claims 
  to 
  a 
  place 
  in 
  this 
  work 
  are 
  not 
  to 
  be 
  

   denied. 
  They 
  are 
  immediately 
  recognizable 
  on 
  account 
  

   of 
  their 
  swollen 
  lentiform 
  binderthighs 
  and 
  the 
  scythe- 
  

   shaped, 
  pointed 
  tibiae, 
  which 
  in 
  rest 
  are 
  so 
  tightly 
  

   pressed 
  to 
  them, 
  that 
  it 
  is 
  difficult 
  to 
  distinguish 
  

   and 
  count 
  the 
  teeth 
  of 
  the 
  serrulation. 
  

  

  Two 
  modes 
  of 
  dividing 
  the 
  genera 
  of 
  this 
  group 
  

   were 
  published 
  , 
  viz. 
  those 
  of 
  Förster 
  and 
  Thomson 
  ; 
  

   I 
  am 
  not 
  able 
  at 
  this 
  moment 
  to 
  run 
  over 
  the 
  work 
  

   of 
  the 
  latter, 
  in 
  order 
  to 
  compare 
  his 
  manner 
  of 
  

   division 
  to 
  that 
  of 
  Förster, 
  but 
  I 
  remember 
  very 
  

   well 
  that 
  some 
  time 
  ago 
  perusing 
  his 
  work 
  on 
  the 
  

   Pteromalidae 
  of 
  Sweden, 
  I 
  could 
  not 
  approve 
  his 
  

   distribution 
  and 
  resolved 
  to 
  keep 
  to 
  that 
  of 
  Förster. 
  

  

  His 
  classification 
  is 
  as 
  follows 
  : 
  

  

  a. 
  Head 
  armed 
  Dirrhinns 
  Dalm. 
  

  

  aa. 
  Head 
  unarmed 
  

  

  b. 
  Petiole 
  of 
  abdomen 
  long. 
  Smicra 
  Spin. 
  

   hb. 
  „ 
  „ 
  „ 
  short. 
  

  

  c. 
  Antennae 
  inserted 
  in 
  the 
  

  

  middle 
  of 
  the 
  front 
  . 
  . 
  . 
  . 
  Chalcis 
  F. 
  

  

  cc. 
  Antennae 
  inserted 
  a 
  little 
  

  

  above 
  the 
  mouth 
  Halticella 
  Spin. 
  

  

  The 
  last 
  genus 
  migh 
  be 
  omitted 
  without 
  preju- 
  

   dice, 
  as 
  the 
  insertion 
  of 
  the 
  antennae 
  is 
  here 
  not 
  

   a 
  matter 
  of 
  great 
  importance. 
  In 
  my 
  opinion 
  it 
  

   is 
  rather 
  ridiculous 
  to 
  write 
  Smiera 
  for 
  Smicra 
  (as 
  

   some 
  people 
  do 
  in 
  consequence 
  of 
  the 
  right 
  of 
  pri- 
  

   ority) 
  since 
  the 
  letter 
  e 
  has 
  accidentally 
  and 
  by 
  

   a 
  typographical 
  slip 
  got 
  the 
  place 
  of 
  the 
  c, 
  Smiera 
  

   having 
  no 
  signification 
  in 
  any 
  language 
  whatever. 
  

  

  The 
  genus 
  Perilampus 
  Latr. 
  belongs 
  to 
  a 
  very 
  

   different 
  group 
  of 
  Pteromalinidae 
  , 
  namely 
  to 
  the 
  

   ninth 
  subfamily 
  of 
  Förster, 
  most 
  of 
  its 
  species 
  bea- 
  

   ring 
  a 
  very 
  gay 
  aspect, 
  due 
  to 
  their 
  metallic 
  and 
  

   resplendent 
  hue. 
  

  

  As 
  for 
  the 
  biology 
  of 
  the 
  depicted 
  species, 
  I 
  

   remember 
  having 
  read 
  somewhere 
  that 
  Smicra 
  sispes 
  

   L. 
  is 
  the 
  parasite 
  of 
  one 
  of 
  the 
  Stratiomiidae 
  , 
  which 
  

   agrees 
  very 
  well 
  with 
  the 
  observation 
  that 
  the 
  

   imago 
  generally 
  is 
  caught 
  sitting 
  on 
  reeds 
  or 
  hove- 
  

   ring 
  above 
  the 
  water. 
  Boyer 
  de 
  Fonscolombe 
  tells 
  us 
  

   that 
  he 
  bred 
  Chalcis 
  ftavipes 
  out 
  of 
  the 
  chrysalis 
  of 
  

   some 
  Lepidopteron. 
  Perilampus 
  auratus 
  Dalm. 
  was 
  

   got 
  by 
  Lichtenstein 
  from 
  the 
  cocoon 
  of 
  Crabro 
  vagus 
  

   or 
  rubicola, 
  and 
  Per. 
  violaceus, 
  according 
  to 
  Herr 
  

   Reissig 
  came 
  forth 
  from 
  a 
  cocoon, 
  suspended 
  to 
  

  

  