io6 

 Ipsa cibi tamen et causaiis fastidia potus, 



O laeta , o omni ex parte beata parens ! 

 Ecce etenim ciato contiugis lumine Numen , 



Cujus te in vita tantus edebat amor . 

 Qiiareego jam cur me excrucio? Cut omnia luctii 



Pergo , et maestis incendere carminibns ? 

 Cur factum fieri infectum pueriliter opto? 



Nempe id non Matti , sed bene velie mihi est . 

 Ne vivam , Mater , si non tua me bona laetant 



Ista magis, raea quam me mala sollicitent; 

 Et peream , si non stuìtorum more dolere 



Mi videor j centum jam prope luciferis 

 Exactis, postquam mortis tibi solvere honores 



Institimus, primas et dedimus lacrymas. 

 Sed , quamquam invitusfacio, mihi Aere necesseest. 



Nam quis naturae fortior imperitet? 

 Quae furtim impellens certo praecordia motu 



( Motu , quem frustra nosse cupit Sophia ) 

 Indomitos miscet nostro sub pectore fluctus, 



Hinc amor , ira, odium , taedia, tristitiae ; 

 Queis quamquam ratio connititur obluctari , 



Non tamen haecpenitusmurmura,vimquedomat; 

 Unde reluctantes etiam natura valet nos 



Gurarnm praer-eps abripere in barathrura*, 

 Quas ili! vires primaevi ( triste! ) pareutis 



Unins , una omnes addidit ingluvies, 

 Impia furtivi delibans munera pomi; (g^^* 



Hinc scelerum,hinc poenarumorta maligna se- 

 Tum senuit ratio; contra juvenescere coepit 



Natura; et mortis plurima aperta via est, 

 Infandae mortis: quae digna indigna secari 



Dum non placanda falce cruenta prerait 

 Mi misero eripuit charae solatia Matris; 



Vae misero ante tuum , Mater , adempta diem^i 



