107 



Heu mortem in longo mihi tempore lamentandam ! 



Heu lucem dignam deteriore nota ! 

 Omnia postilla mi gaudia felle madere 



Sunt visa,atque merum mi sapere helleborum, 

 Praeterea quidquid curarum in faucibus orci 



Densavit veterum vana superstiti© , 

 Id visum est totum nostro sub corde locatum 



Innumeris pessum me dare velie modis; 

 Cui nunc rara dolor indulget munera sorani , 



Atque eadem horrendis turbat iraaginibus. 

 Gogit et alloquiis merae dura solor amicorum 



Uvida prae fletu lumina deicere , 

 PauUatimque bonum depascens corpore succum 



Reddit inauratae me sirailem statuae ; 

 Quin mea tabifìco respergens viscera viro 



Emunctis artus viribus attenuai ; 

 Ac veluti quum olim radicibus exturbatur 



Vivida ad Eurotae consita laurus aquas , 

 Quae tum forte suae nutribat frondis in umbra 



Deciduo enatam semine progeniera , 

 Haec quoque materna sensim labefacta ruina 



Squallet mutatis decolor in foliis, 

 Inque dies, liorasque magis raagis obdurescens 



Torpet iners, totisque arida brachiolis , 

 NuUaque praeportat veteris vestigia vitae; 



Sic nostro carptira pectore sensus abif, 

 Ut leto videar modico jam tempore abesse. 



Si ferus hic pergit gliscere corde dolor . 

 Sed tamen , ut fessae tulerant incendia mentis, 



Haec tibi Gastalidum munera persoliii, 

 O Mater , cbarum scraper mihi uomcn, et ipsis 



Hisce oculis longe charius atque anima; 

 Non quod musaeos mi quidquam afierre lepores 



Autumera , et hanc animo eradere amaritiem, 



