i6 



Audetit et verno se credere gramina soli, 



Extrudit getnmas vitìs et ipsa suas. 

 Abstineas, Aquilo, nostris a finibus iras: 



Sat tibi hyperboreas est agitare plagas- 

 Non duce te redeat penetrabile frigus in arva , 



Non urat frondes cana pruina novas • 

 Neve gelu tenaria fraudetur floribus arbor , 



Unde parat domino poma legenda suo . 

 Heu quoties quae dona novus promiserat annns 



Vix orta alflatu deperiere tuo ! 

 Hinc saepe a miseria, fame impellente, coloni» 



Auctor tu nostri diceria esse mali • 

 Tu rex ventorura , tuque inviotissimus omnes 



Aeolias gentes inter habendus eras . 

 Sed quid nam laudis praestans hoc robur habebit , 



Si vertas vires in mala nostra tuas ? 

 O potius medio venias raoderatior aestu , 



Utilis ut sudo tempore messia eat. 

 Tunc bonus a toto multum celebrabere pago,, 



Et piausu adveniens excipiendus eri§. 



XXL 



Qui sacro egreditr rivus pellucidus antro , 



Cui labrusca caput , myrtus et ora tegit , 

 Cui famulane lauris aperit se scena coruscis , 



Ne gelidas feriant spicula solis aquas , 

 Sum datus buie agro praesenti munere Divum , 



Ut possine agricolis utilis esse bonis . 

 Ruricolae huc venianf. nuUis haurire aegatur, 



Nulliu» deerit lympha petita siti . 

 J'arcite, pastore», alibi perquirere fontes; 



r^on Àuit ex alio purior uada loco . 



