ED AUTI LIBERALT 269 



Tristia, qiiac surgunt ecce illa palalia cogoi' 



Cernere, perpetuo quac fera lata moneiit. 

 Tecum ubi sub tcneris avus ilhim cnutriit aniiis 



In clisciplinis Pallarlis et studio, 

 Atqiic ubi me docto priniuni ille excepit amore, 



Bisque dcccm messes legit agrcstis ovan^;. 

 Optima nos subito Musarum ars fccit amicos: 



Ingcnuam virtus gignit amicitiam, 

 Priscaquc versando simul exemplaria docta; 



Inccrtas leges carminis, egrcgiis 

 Tot componendo nos cxcmplaribus ambo 



Duximus bic juvcnes tempora laeta nimis. 

 Quae loqiior urbe tuo discessu fccimus, et scis, 



Nec fallor, dulcis gaudct amaritics 

 Ilaec meminisse; bortus fcssum exciplcbat ulrumque, 



Hac ubi Palladium sede vigebat opusj 

 Is juga prospectat vario dcpicla colore, 



Mordct Pberitor quem taciturnus aquis, 

 Majnres nmbras cuni sol facicbat ab alto 



Hic vice sernionuni nos per odóriferos 

 Ibamus, pulcro quos separai online calles, 



Perque orbem claudit vitis opaca tegcns. 

 Oh quoties viridi me stratum graminis herba 



Haud procul occulto e fonte perennis aquae 

 Quac studio collecta cavum in pliimbum cxilit Iris, 



Discolor incurvans Carmine apollineo 

 Ille beabat; ego numerum, sententiam amocno 



Vultu intcrpellans, et vcnereni, atque modos 

 Laudabam: sedem revoc'antcni tristia facta 



Longe contemplor saepius, et doleo. 

 IncassUm ire veto grcssus, me cacca trahit vis; 



lllius atque humiles cogit adire domos, 

 Qiias jamdudum abicns communi cessit amico, 



Luslratum bine tango terque quatcrqiie pcdc 

 Limen et aversus pcrt'undo lumina llctu 



Et mca pcrvadit frigida membra tremor, 

 Qui quoque Vincenti ad vestigia pcrtinct, ardor 



Invitum cogit, quo vetat ire, dolora 

 Ostia et hinc trepidans vehemcntcr dextcra pulsai; 



Panduntur; subeo, jam dofflus atra rapit 

 Sensus; atque animi motus mille excitat borror; 



Saepe quiescebat mccum ubi, quaero loca: 

 Aspicere ecce illuni vidcor voccnique sonanlcm 



Meliitluamque meis auribus tbibcrc. 

 Proxinia suspirans iter ad pomaria tendo, 



Oliui jucundos umbriferos fruticcs 

 Tango, coma totics qui nos fiorente togcbant, 



Facta viri niemorans alloquor, atque fico. 

 Acrior ardet amor, majori ac iuipctc glisclt, 



Atque voluptatis gaudia falsa sequens 

 Mtns mea tristis inops ita gaudct imaginc; amaror 



Noster ut illius defliiat atque obitus. 

 Coiain consistit, sic leniter ilio movcbat 



Acreni oculuin: baco facies, sic breve corpus crat: 



