J)iAL. iNED. DI Gravina 4^ 



Tantum id aflduxi , ut noscas , non eos esse Floren- 

 tinos , qui , Haebreorum more ,. omnes a se putent 

 alienos . Alterum , quo tu incumbis de lingua Italica 

 communi , non te nimis angat , quod ab illis non 

 admitlatur ; quo acrius enim protendo aciem oculo- 

 rum , minus assequor hujus linguae speciem, nec se- 

 me. i illius ullum , aut fontem inverno . Percurras 

 licet animo cunctas Italiae Regiones , undique tibi 

 occaneat foeda vocabula , et locutio vel rustica , 

 ve] fri-^ida , vel aspera: Nibil illis durius , nihil in- 

 flcyLuis: nec quo tu minus velis vestire, atque or- 

 nare seasus animi tui . Quid Taurinis , et Liguribus , 

 ceel^risque Gallis Cisalpinis abruptius , quid exilius ? 

 Quid Venetis involutius ? Quid confusius Bononien- 

 sibus ? Quid scurrilius Neapolitanis ? Quid Appulis 

 insulsius ? Quid rusticius Samnitibus ? Quid horridius 

 Brutiis , et magna Graecia ? Undecumque praeter- 

 vetiaris , nihil cautius efTugias , quam earum lingua- 

 rum usum , nec est a quo magis timeas , quam 

 ne iis vocabulis inquineris , neve in oratione tua 

 vei'bum aliquod earum Regionum adhaerescat . Quse 

 tandem erit lingua ista communis , si nulla Regio 

 aliquid de suo adfert ? Non vident illius asserto- 

 res , homines alioqui doctissimi , qualis error iis obji- 

 ciatur , quando ad similitudinem Graecorum volunt 

 inter nos inferre communem omnibus linguam ? Occu.l- 

 to sane labuntur errore : nec sentiunt ideo apud Grae- 

 cos communem floruisse linguam , quia illarum Regio- 

 num quaelibet suam habebat ornaraentis aptam , et 

 numeris : ex quarura commixtione una quadam ex 



