Apologhi di L. B. Alberti i83 



L X X V I. 



Arcus a chorda petebat, ne alter alteri esset mole- 

 Stus , ut autjieret longior , aut obrumperetur . Haec cantra 

 ex ilio petebat ut aut jieret hrevior , aut perfringeretur. 

 Tandem , cum utrisque conditio dura mderetur , dixit 

 chorda : igitur tu viribus , ego nevvis jus tuebimur . 

 L X X V I I I. 



Killicus in bovem contumaceni : Ego te hoc laterìcio 

 lapide percutiam inquit. Bos qui eum extulerat , quem mot- 

 lem , cum versabat , esse meminisset , modicc laesurum ar~ 

 bitrabatur . Denique percussus sensit ut esset igne perdu- 

 rus redditus . 



L X X I X. 



Fucus in regem Apium. hujusmodi convicia dissemi- 

 nabat : Ille ignavus in deliciis marcescit , ego visendis 

 regionibus , et commetandis rationihus dum consumar : ta' 

 men illi ocioso \sermre malunt . Jlespondere Apes : tu 

 quidem per egesta,tem industrius videris cum in odo su- 

 pinus , tum et in regno i{itempcrans esses : noster vero rex 

 suis consulendo mavult domi bonus esse quam foris glo- 

 riosus videri . 



L X X X. 



Vulcanus Plauti poetae comici amico Cornuì , quo 

 erat conclusus, tu meum splendorem offuscas dixit. Jiespon- 

 dit Cornu : Te quidem , cum a ventar um impetu , et vi- 

 tae periculo conservem , meminisse oportet quod ajunt : 

 incommodum sine incommodo vitari non posse . 



L X X X I I. 



Scopulus , qui minores inter undas se se superbum 

 efferebat, majoribus undis adventantibiis illieo delitesce- 

 bat . Rogatus quid ita : respondit ; Stultum est nos ma- 

 joribus videri pares velie . 



