216 



Carmen suaviloquo perlenlat pectora motu; 



Musarumque silens chorus, Incomitatus amorque 



Me linquent, profugae solatia dulcia vitae 



Undique dispersis fato terraque marique 



Ossibus, an saxum secernens ossa levamen? 



Spes fugit, lieu ! tumulos; bine magna oblivia rerum 



Omnia permixtim cacca volventia nocte; 



Hinc homines, monumenta, ut quidquid reliquiarum est, 



Aevi operosa terit vis, immutatque vetustas 



Inter confusas caeli terraeque ruinas. 



2.' Quae vox e flavo consurgit gurgite Mellae 



Grata meas mulccns aures animamque requirens? 

 Ugo, tuam nosco tumulis urnisque vocantem, 

 Meque iterum tristes cogentem promere questus. 

 Cantorem veteris belli meditabar Homerum 

 Nocte vigil, curas nativa et reddere lingua 

 lllius ingentes qui firmo pectore tantuili 

 Pugnavit, Teucris obstantibus, i»de procellis. 

 Talia volventera sed tu praestantior ipso 

 Maeonide, heu, ipso tu me divellis Homero. 



3.0 Non ego Clytarchi praeclarum mentis acumen, 

 Ingeniumque sagax subtiles noscere sensus 

 Inficiar, Deli; contra nec, viribus impar, 

 Audax consurgam parili descendere campo: 

 lUe sed hesterno collecti vespere coetus 

 Multiloquas inter nugas dum murmura pressit, 

 Perpendens trutina versus, qucis luce refulget 

 Feralis Ugonis genius sublimis, et jilos 

 Queis pariter corda Hippolitus solatur et angil, 

 lam non sic animum devicit (vera fatebor) 

 lllius ut possim totum me credere diclis. 

 Aereos igitur tractus camposquc liquentes 

 Quod non dircaeis, propriis sed pervolat alis 

 Ingens ille animo; neve hic vestigia servai 

 Quae exiguo alterni statuit sermone magister 

 Flaccus epistolii: poteris tu vertere culpae? (i) 



Nel parlar che facciamo di Ialina lingua non è a 

 credere che altri abbia più tanto ad aggrinzare il naso: 



(1) (La traduzione dell' Epislola del Torli non é intera). 



