Elegia dkl Morcklh ^53 



Aut potuisse avido miUere amoreni animo : 

 Quem sanctis olim incensimi tot crescere flamrais 



Novimus aetherio quot vigil in spatio 

 Kon cursus numerans, non sectas ipse dierum 



Particuìas Titan comperit esse suas: 

 Ergo curarum tanto nunc fluctuat aestu , 



Ardescit quautis ignibus acer amor. 

 Quae simul ac summo patuit praecelsa jugo crux 



Infabricafa , crebris aspera corticibus: 

 Non ignara , inquit, moies, quid triste minetur , 



Advenio , gnati mater ut intuear 

 Crudele exitium : senior postrema sacerdos 



JVunc memini mairi vulnera quae cicinit ; 

 Multo illa aegretoque animo graviora futura , 



Et quem toto alni saucia amorem animo; 

 Quam si aciem ferri miles converteret in me , 



Tingeret et saevus sanguine tela meo. 

 Haec secum; at clivi ut superans juga constitit, et jam 



Letiferae propius robora dura trabis 

 Attonitis immota oculis videt : o mea, dixit, 



Progenies , misera e o dulce parentis onus , 

 Heu qualem sanctas quondam Simeontis in ulnas 



Tradideram , qualem nunc ego te aspicio? 

 Pluraque conantibus fari vox faucibus haeret 



Interrupta : animum sed magis atque magìs 

 Angit amor, gnati cogens simul ipsa probare 



Consilia, et tantum, quo stetimus , pretium 

 Infelix homines patri genus atque parenti ? 



Tot simul impavidis vulnera luminibus^ 

 Saeva patent lacero gnati quae corpore , obire, 



Foedata et serlis tempora vulnificis ; 

 Tum pigro plantas livore, manusque tumentes , 



Trajicit horrendi quas fera vis chalybis ; 

 laque humeros flexum caput, ac pallentia morte 



Membra , superfusi sangujnis et fluvios. 



