Epigrammi dei. Ciinich 209 



VII 



De e edam» 



Clementi magno instabat mors pulchra , laboruni , 



Quos tulit in vita , proemia laeta ferens. 

 Obtulit instanti sese nil territus ille ; 



Territa secl scisso Roma sinu ingerauit : 

 Et mihi , flit , superi, tantam hanc avertite cladem ; 



Mi tantam liane miserse avertite perniciem. 

 Sollicitae valuere preces : mors iussa recessit , 



Sacratoque manus abstinuit capite ; 

 Atque ita discedens , tibi praemia salva manebunt ; 



Communi interea vivere perge bono. 



VIII 



Ad eundem. 



Vita quidem dulcis ; sed vita dulcius hoc est , 

 Quod magnis grates loetus agit superis , 



Quod te servato sic orbis gaudeat , ut si 

 Extremo ipse foret sospes ab interitu. 



IX 



Ad eundem 



Qui vita fueras nunquam non clarus in omni , 

 Nunc ipso es visus maior in interitu. 



Sic quae darà micat media vel luce , coruscat 

 Fax tamen obscuris clarior in tenebris. 



