344 



Anton in s Bianchinius Gab. Laureatilo S. PI. 



v^ioivcramus aliquot adolescentuli in Burghesiano, 

 ibiuue, quod otiandi causa fieri solet , nonnulli pa- 

 rietibus nomen inscribere , quidam et figuras ad- 

 iungere , quantum in ea re unusquisque posset , 

 conabatur. Inter haec Antonius Bamfius mediola- 

 nensis, optimus pictor , mihique amicissimus , duabus 

 lineis , ut ita dicam , pulcherrimam sane imaginem 

 fudit. Erant enim illic proxime pueri duo colluden- 

 tes nucibus inter se , quos ille tam ingeniose, tamque 

 alacri celeritate depinxit , ut eo operi annura adlabo- 

 rasse videretur. Fecerat unum ex iis Victoria exultan- 

 tem, utpote qui universas nuces tulisset, sodali illudere 

 digitulo ad dentes compresso, alterimi inter luctum 

 ac rabiem ancipiti haesitatione versati. Micabat ille 

 oculis , in eoque esse videbatur , ut inde diseede- 

 ret , jam enim pedem sustulerat. Hic vero adole- 

 scentis ingenium vehementer admirati sumus ; tan- 

 tum enim e pariete figura haec pueri eminebat , 

 ut ad nos venienti locum paene faceremus. Qnae cium 

 avide caeteri inspiciunt , naeinquam, sodales, tabu- 

 larti buie piane adsimilem nescio a quo factam nar- 

 rai Philostratus junior, cujns imaginem dederat Apol- 

 lonius III Argonauticon, Gupidinem cum Ganymede 

 coliudentem inducens. Tum alter quidam : Quid tu 

 tantopere graeca ista jactas , ut piane jam graecu- 

 lus videri possis ? Miror qui non etiam quater quo- 

 tidie comedas , id enim Platonis aevo moris fuit. 

 Sic ille: nos risii rem absolviraus. At vero Bamfius do- 

 mimi reversus Cupidi nis et Ganvmedis certamen , 



