222 Letteratura 



At mi cor geminus fodit dolor, illius ergo, 



Atque lui, dulcem ne mala mors raperet 

 Vitam illi ; dulci ne tu viduatus amico, 



Vitam odisse tuam perditus inciperes. 

 Perditus heeu! hunc fraterno in funere qualis 



Insolabiliter te miserum obrueras. 



XXV 



Ad eundem, Petri Bembi distìchon de obitu 

 Raphaelis Sanctii laudantem. 



Morte mori potuit pictoris, maxima rerum 



Illa parens; id tu scribere, Bembe, potes? 

 Id scriptum laudare potes , tu candide Staj , 



Quod scripsisse, scio, non tamen ipse velis? 

 Cujus in aureolis sapiens, veraxque libellis 



Haud usquam verum Musa supergreditur ? 

 Cui nihil it fines ultra ; nec maximus Orbis 



Iactura unius corruit in capitis ? 



XXVI 



Ad Staj uni ejus carmina celebrantem. 



Staj ornas, coram Lyda, mea carmina: laudis 

 Auctorem, ac testem nullum ego maluerim. 



Non si Parnassi me, coram Calliopea, 

 Laudarit Phcebus vertice in aerio. 



XXVII. 



Ad eumdem. 



Qui magnis tantum tribui vis dona poeti» , 

 Nemo ut sit magnus , Stajada, eflìcies. 



