VlNCENTIO MONTIO , SoTEIUA. 



Jovis Pallas amor , Pallas et italum 

 Custos , scnsit ubi (quid elea nesciat?) 

 Apeuniniferae fata peuinsulae 

 Instare exitialia , 

 Pertaesosque deos imraiserabilis 



Terrae , olim nimiiim conspicuae , ac foie 

 Ut ilia aequoribus vasta dehisceret 

 Exaequans supero inferum ; 

 Se se corripuit territaque intulit 



Ad patrem mediis sub penetralibus , 

 Ac supplex genubus dum dedit oscula 

 Et mentum tetigit raanu , 

 Movit proposito regem horainum ac deum , 

 Qui gnatae lacrymis flexanirais favens, 

 Ergo prò miseris tot populis , ait , 

 Vel unum dabitur caput. 

 Id nutu ambrosii verticis annuit 



Mundum concuticns regnaque tartara , 

 Quo ruptum e styge lethum salit , ac meuin 

 Recta perditum iit senem. 

 Sed quem luctisonis vos querimoniis 

 Nossetisve modum ponere fletibus , 

 O tres atque novem nempe deae , quibus 

 Matres Mnemosyne et Venus ; 

 Ni pio semianimi tunc ego Montio 

 Orasscm ^Egiocbum flebilioribus 

 Quam Pallas precibus; qui licet aegrius 

 Indnlsit tamen et nulli , 

 Ut Monti intentimi sacra ope sisterem 

 Foveremque novo pectora spiriti! , 

 Vires doncc ei funditus hauriat 

 Ex aetale necessitas. 

 Quarc festum agitor , victimaque imbuat 

 Miti altare Jovi : tundite, virgines, 

 Teli a rem podibus , cuuctaque Apolliuis 

 Baccliantor, lyra, ibns , nenius. 



