Versi latini iqi 



Cui mattiti ni roris tlefecerat huraor , 

 Languebantque nives vu'tus , et eburnea colla. 

 Ipsa mari fixas acies utrasque tenebat , 

 Neve magis , cura penitus gliscente, movetur , 

 Quam si forte Jovis magni foret ignibus icta. 

 Tandem ut posse loqui passa est vis summa doloris, 

 Et sensim lassi retliere in pristina sensus , 

 Dilaniata genas , percussaque pectora palmis , 

 Fletis tales virgo misero dedit ore querelas. 



Tene igitur fugientem ipsa haec mea lumina cernunt, 

 Nec tanien infelix morior , nec turgidum in aequor 

 Memet precipito ? Heu ! quo te rapis , impie Theseu, 

 Me sine? quo tendis crudelem per mare cursum , 

 Foederis heu ! cari , fìdaeque oblile Ariadnae ? 

 Hoc me igitur tremulae matris complexibus, hospes, 

 Vellebas , et avita aula , laribusque paternis ? 

 Haec connubia sponsa , expectatique hymenaei ? 

 Scilicet ut solas moribundam , perfide , in oras 

 Projiceres, pactamque lìdem , et promissa resolvens ? 

 Nuraue mori satius fuerat mihi , gaudia dum me 

 Lactabant , si istum poteram sperare dolorem , 

 Talia quam saevi stipendia poscere amoris , 

 Perdita cura fratrem , ac miseram me prodidi, at ille 

 Ardentes nostro flammas in pectore alebat. 

 O utinam illa abies , quae primas imbuit undas, 

 Numquam thessalica cccidisset caesa bipenni ! 

 Quae simul atque audax neptunia caerula pressit , 

 Tum primum teueras ausa delusit araantes. 

 At Medea suum potuit sulìerre dolorem : 

 Illa aegra erravitque vias , saevumque venenum 

 Miscuit , ac laeso cepit prò fosdere poenas. 

 Nulla mihi vitae ratio , spes nulla relictae est. P! 

 Nani quo me vertam? hinc antra , ac deserta ferarum, 

 Hinc rupes , contra facies vastissima pouti. 

 Heu ! tantis gravidum nimbis caelura negat ipsum. 



