126 



men hierbij dat deze ook kieuwen draagt tot aan het uiteinde 

 van het lichaam, wat bij Arenicola piscatorum gelyk men weet 

 in volwassen toestand niet het geval is, dan schijut het alsof by 

 Arenicola Gruhii het larvestadium van Ar. piscatorum is be- 

 waard gebleven. 



Dat Max Schultze den aanleg der eigenaardige gehoor blaasjes 

 zoude waargenomen hebben betwijfel ik zeer , wijl ik bij mijne 

 larven, die veel verder ontwikkeld waren en bij wie het ganglion 

 supraoesophageum goed te zien was , er nog niets van heb kun- 

 nen ontdekken. 



Over de larve eener Phyllodoce. 



Bij de ontvangst der bovenvermelde eiklompjes van Arenicola 

 piscatorum , trok het terstond mijne aandacht dat deze niet allen 

 in kleur en grootte overeenstemden. De kleinste, die eene lengte 

 hadden van ongeveer 12 mm. (Va zoll Max Sch.), waren zonder 

 twijfel van Arenicola afkomstig zooals mij bleek uit eene verge- 

 lijking met de beschrijving en later door de ontwikkelingsge- 

 schiedenis bevestigd werd ; maar er waren ongeveer evenveel ge- 

 leiklompjes, die wel dezelfde peervormige gedaante hadden , doch 

 bijna dubbel zoo groot waren en in plaats van eene lichtroode 

 eene lichtgroene kleur vertoonden. 



Mijn eerste vermoeden was natuurlijk dat deze laatste van eene 

 tweede Arenicola-^ooxi afkomstig waren; evenwel bij een nader 

 onderzoek liet ik spoedig dit denkbeeld varen. In de eerste plaats 

 vond ik namelijk dat de in de klompjes bevatte eieren niet alleen 

 door hunne groene kleur van die van Arenico /averschilden maar 

 dat zij ook belangrijk kleiner waren ; hunne diameter bedroeg 

 slechts 0,108 mm, tegenover die van Arenicola 0,284 mm. Maar 

 wat meer zegt ook de larven die weldra uit de eieren voor den 

 dag kwamen bleeken eene geheel andere vorm te bezitten. Het 

 waren kleine groene kogeltjes (fig. 10) die rondom het midden 

 een gordel van trilcilien droegen , en bovendien aan de eene pool 

 van een bundel lange trilharen waren voorzien. Deze larve behoort 



