niet met juistheid bekend is ^). Bij de laatste bevalling onzer 

 ijsherin (zooals ik reeds met een paar woorden vermeldde in Dl. 

 III bl. 158 van ons Tijdschrift) deed zich het verwonderlijke ge- 

 val voor , dat , indien die jongen bij de geboorte voldragen waren , 

 gedurende de zwangerschap een coitus in optima forma plaats 

 heeft gevonden en wel in de 4i]e maand. Was dit niet het ge- 

 val, dan zouden de jongen bij de geboorte slechts vruchten ge- 

 weest zijn , die vijf maanden oud waren , hetgeen ook moeielijk te 

 gelooven is , indien men de overblijfselen van het foetus beschouwt. 

 Ik sprak daar van overblijfselen, omdat de jongen opgepeuzeld 

 waren door den vader-ysbeer , tegen welk euvel, aan mannetjes 

 der Carnivoren eigen, geen maatregelen waren genomen, om- 

 dat de eenige vaste berekening van het juiste tydstip der be- 

 valling was de laatste degelijke ' coitus , die tot op dien tijd plaats 

 had en dus het tijdstip der geboorte nog als lang verwijderd be- 

 schouwd moest worden. De grootte van het jonggeboren dier 

 in verhouding tot de ouders geeft overigens volstrekt geen 

 vaste maatstaf aan. De ijsberen brengen in verhouding van hunne 

 eigene grootte, even als de andere beersoorten, leeuwen, tij- 

 gers, en nog andere Carnivoren, zeer kleine jongen ter wereld, 

 terwyl daarentegen de jongen van paarden , ezels , runderen , her- 

 ten, antilopen bij de geboorte in verhouding veel grooter zijn. 



Wat betreft genoemde overblijfselen van het ysbeertje , te oor- 

 deelen naar de behaarde voetjes, zouden ook deze aan een vol- 

 dragen jong toebehoord hebben, vooral daar ze even groot zijn 



2) AI3 een bewijs daarvan het volgende. Linnaeus zegt aangaande Ursus arctos var. 

 niger: «fine Junii ooit et initio Januarii parit unum plerumque pullus." Van Ursus 

 arctos var. fuscus schrijft hij: vcoit a fine Octobris uterum gerit 113 diebus". Van Ur- 

 sus maritimus deelt hij ons mede, dat «femina per 6 — 7 menses gravida Martio plerum- 

 que binos parit catulos" Niettegenstaande het groot aantal jaren sedert Linnaeus tijd 

 verloopen, weet men den drachttijd van de ijsberin nog niet met juistheid te bepalen. 

 In den Zoölogischen Tuin te Londen, alwaar eene ijsberin tweemaal heeft geworpen , meende 

 men den tijd der dracht te kunnen stellen op p. m. 9 maanden. De eenige Diergaarde, 

 alwaar nog ijsbeertjes zijn geboren, is de Rotterdamsche , en volgens mijne ondervinding 

 zou de drachttijd 9 a 9| maand zijn. Van de bruine beren is de kennis daaromtrent 

 beter gevorderd ; men weet nu ten minste, dat de zwangerschap 200 a 210 dagen duurt; 

 Linnaeus meende 1121 



