Nills. (Zie verder: Blasius, Fauna der Wirbelthiere Deutschlands , 

 bl. 251 fig. 138 en 139 en de Selye Longchamps, Faune Beige, 

 Ire partie bl. 12). 



Over de volgende voorwerpen wensch ik u eenige korte me- 

 deelingen te doen , hoewel van min of meer pathologischen aard , 

 ten bewijze boe in Diergaarden allerlei verminkingen voorkomen, 

 waarmede de dieren niet alleen blijven leven , doch ook , nadat de 

 wonden of breuken op de eeue of andere wijze meer of minder 

 goed geteeld zijn, schijnbaar of werkelijk gezond en vroolijk nog 

 jaren lang den dood trotseeren. In de eerste plaats is hier een 

 schedel van een Hondaap (Papio of Cynocephalus sphinx), die altijd 

 buitengewoon dikke wangen vertoonde (zooals een mensch, die de 

 zoogenaamde pof heeft) en daardoor een allerpotsierlijkst voorkomen 

 had. Na den dood bleek het, dat al zgne aangezichts been deren 

 zoo verweekt en poreus waren, dat zij in kleine en groote stuk- 

 ken uit elkaar vielen, dat zich onder de wangbeenderen de 

 vreemdsoortigste holten hadden gevormd , terwijl de hoektanden of 

 zoogenaamde hondstanden in de kassen waren achtergebleven en 

 alleen een beenachtig omhulsel schenen te zijn. Niettegenstaande 

 dit alles was deze aap oogenschgnlijk gezond , at en dronk naar 

 hartelust en werd zijn kwaal toegeschreven aan het gebrekkige 

 uitgroeien der hoektanden. 



Een tweede voorbeeld is dat van een Indisch hert (Cervus equi- 

 nus), dat jaren voor zijn dood de linker onderkaak had ge- 

 broken , en geheel hersteld scheen , terwijl uitwendig alleen eene 

 verdikking daar ter plaatse was waar te nemen. Bij de sectie 

 bleek het, dat zich de breuk op eene zeer onvolkomen wijze had 

 hersteld; n.1. een aantal kleine stukken been bevonden zich op 

 die plaats en vormden volstrekt geen geheel, doch waren veeleer 

 eene opeenhooping van schots en scheef door elkaar gelegen brokjes. 

 Een derde voorbeeld levert de schedel van een Russischen wolf 

 (Canis lupus), welke 15 jaren in de Diergaarde doorbracht. Ge- 

 durende de 2 laatste jaren van zijn leven was opgemerkt, dat hij 

 langzaam en moeielijk kauwde, en dit werd toegeschreven aan 

 z^n hoogen ouderdom. Bij den dood evenwel bleek de ware 



