30 



schelphelften zouden ontstaan „par deux boursouflements de 1'en- 

 veloppe"(?), die zich dan later zouden vereenigen en. het slot 

 vormen. Ook Brooks laat bij de Anierikaansche oester de schelp 

 van den beginne af bestaan uit twee gescheiden helften , die zich 

 ontwikkelen uit een klein, onregelmatig, doorschijnend lichaampje 

 aan weerszijde van de dwarse ruggroef (zijn blastoporus) gelegen. 

 Neemt men evenwel in aanmerking dat, gelijk ik vroeger heb 

 aangetoond , de eigenlijke aard dezer groeve en de echte blasto- 

 porus hem waarschijnlijk ontgaan zijn, dan is omtrent de juist- 

 heid zijner waarneming eenige twijfel geoorloofd. Daarentegen 

 stemt de beschrijving, die Haïschek geeft van het eerste optre- 

 den der schelp bij Teredo , volkomen overeen met hetgeen door 

 mij bij Ostrea gezien is, en wij mogen, naar mij schijnt, met 

 zekerheid aannemen, dat het ontstaan der schelp bij alle 

 Mollusken op dezelfde wijze plaats heeft; ongetwijfeld 

 is dit , gelijk de laatstgenoemde onderzoeker terecht opmerkt , een 

 gewichtig argument voor de, door von Jhering zoo heftig be- 

 streden, theorie van de monophyletische afstamming der Mol- 

 lusken. 



Intusschen heeft zich het ectoderm over den geheelen omtrek 

 van het embryo van het entoderm afgelicht, zoodat nu voor het 

 eerst eene lichaamsholte zichtbaar is geworden; eene krans van 

 trilharen is boven de mond ontstaan en het topvekl wordt door 

 hooge cylindrische cellen ingenomen. Ook het entoderm heeft 

 onderwijl eene belangrijke vergrooting ondergaan en bestaat thans 

 uit eene ruime maagholte , die benedenwaarts eene zakvormige 

 uitstulping bezit, die nu nog blind eindigt, later evenwel met 

 het ectoderm in verbinding treden en de einddarm vormen zal. 



Een stadium van den volgenden dag (Fig. 10) vertoont de 

 schelp zeer in omvang toegenomen; deze bedekt nu een groot 

 deel van het lichaam en is , gelijk uit de behandeling met zuren 

 blijkt , reeds ten deele uit koolzure kalk opgebouwd. Na aan- 

 wending van verdund azijnzuur bleef er een duur structuurloos 

 vliesje van conchyoline over. De ectodermcellen die in het gebied 

 van de schelp liggen zijn uiterst dun en doorschijnend geworden, 



