46 



schuiving van jonge cellen van uit het oude epitheel plaats. Heeft 

 zich nu op die wijze eerst een indifferent weefsel gevormd, dan 

 blijkt dat verder de nieuwvorming van het skelet, in haar wezen- 

 lijke deelen, op dezelfde wijze geschiedt als bij de eerste ontwik- 

 keling in de kiem en derhalve als eene herhaling van deze kan 

 beschouwd worden. Dit geldt des te meer, hoe jonger de dieren 

 zijn , die aan de proefneming onderworpen worden. Hoe later de 

 regeneratie optreedt, hetzij in het larventijdperk , hetzij na de 

 gedaantewisseling, des te meer afwijkingen vertoonen zich in de 

 vorming van het geraamte, maar toch zijn deze altijd van onder- 

 geschikte beteekenis. Wezenlijke , priucipieele verschillen bestaan 

 tusschen de primaire ontwikkeling en de vroegtijdige regeneratie 

 niet, zoodat men van de verschijnselen, die bij dit proces optre- 

 den , gebruik kan maken , om de bij de primaire ontwikkeling 

 minder evidente feiten vast te stellen. Wat nu van de nieuw- 

 vorming der ledematen geldt , ditzelfde kan ook van de zich regene- 

 reerende staart gezegd worden , in hoofdzaak heeft ook hier de 

 vorming van organen en weefsels plaats naar den typus der em- 

 bryonale ontwikkeling. Evenals in de normaal groeiende staart, 

 kunnen wij in de zich nieuw vormende twee kiembladen onder- 

 scheiden , waaruit de homologe organen zich ontwikkelen , het 

 ectoderm en het mesoderm. 



Niet minder als door de uitkomsten van het onderzoek bij Verte- 

 braten, wordt bovengenoemde stelling ook bij Invertebraten bevestigd 

 geworden. Kiezen wij tot toelichting daarvan de regeneratie van het 

 Slakken-oog, een vrij samengesteld orgaan , wiens histologische ele- 

 menten zich scherp van de andere weefselelementen onderscheiden. 

 Heeft men den top van den oogsteel weggenomen , dan wordt door 

 overschuiving van uiterst platte cellen van uit de wondrand , langza- 

 merhand de wondvlakte weder met epitheel bedekt. Is nu het epitheel 

 nagenoeg geheel hersteld , dan ontstaat in het midden eene kleine 

 peervormige instulping; terwijl deze instulping in omvang toeneemt, 

 wordt haar ingang steeds nauwer en ten slotte wordt zij geheel van 

 het epitheel afgesnoerd , zoodat op die wijze een blaasje ontstaat, 

 dat tegen de binnenzijde van de epitheellaag aanligt. 



